Tasmanie

Tasmanie

Nou, daar zijn we weer hoor. Na heel veel kilometers hebben we dan eindelijk weer een verslag. We hebben weer veel beleefd en gezien. Dit keer niet met z’n tweeën, maar met z’n vieren. Laten we beginnen bij het begin.

Op veertien februari zijn we vroeg ons bed uitgegaan en richting het vliegveld van Melbourne gereden. Het vliegveld was aan de andere kant van Melbourne, dus twee uur rijden. Het was die dag een speciale dag waar wij erg naar uit keken. Vanaf die dag zouden Carina en Gino een maand lang samen met ons meereizen.

Ze landde rond een uur of negen in de ochtend en waren rond een uur of tien door de douane. Wij waren al een tijdje aanwezig en waren rondjes aan het rijden totdat we ze op konden pikken. Parkeren op het vliegveld is namelijk vijftien dollar per kwartier. Bizarre prijzen, dus dan maar rondjes rijden. Uiteindelijk werden we gebeld door Gino dat ze klaarstonden bij de one minute pick-up. Wij kwamen aanrijden met onze gele Sunny vlak achter een dikke Rolls-Royce. Gino en Carina stapte in en daar gingen we. Op weg naar onze camping in Warragul. Eindelijk kon Kim haar mams en broer weer zien en omhelzen.

Op onze camping hadden we van tevoren al van alles klaargemaakt. We hadden vlaggetjes gekocht en een toblerone cheesecake gemaakt. De dag dat Carina en Gino in Australië aankwamen was Carina namelijk jarig en 26 jaar getrouwd. Dit moesten we natuurlijk wel even vieren. ’s Avonds konden we even heerlijk bijkletsen onder het genot van zelfgemaakte Thaise gerechten. In onze camper kan met behulp van planken een derde bed gemaakt worden in de pop-top. Hier ging ik de komende tijd slapen als lichtgewicht. Carina kon dan naast Kim beneden. Een prima oplossing, maar wel een gedoe om alles elke avond weer op te bouwen.

Het eerst plan was om een paar dagen na aankomst The Great Ocean Road af te rijden, de 22ste van maart naar Tasmanië te gaan en na Tasmanië Melbourne te bezoeken. Dit plan werd al snel gewijzigd. Het werd een paar dagen wat minder weer, dus besloten we eerst Melbourne te doen, dan Tasmanië en daarna The Great Ocean Road. We zijn dus in de eerste week naar Melbourne geweest om daar alles met ze te ontdekken. Heerlijk rondlopen en koffietentjes afgaan. Uiteindelijk zijn Kim en Carina naar Fitzroy gegaan om allemaal vintage winkeltjes af te gaan. Lijkt op de negen straatjes van Amsterdam. Gino en ik zijn naar een gigantisch casino gegaan aan de andere kant van het water. Tegen het einde van de middag hadden we weer met elkaar afgesproken om naar de Victoria food market te gaan waar Kim en ik al eerder waren geweest. Hier keken we met z’n allen opnieuw onze ogen uit hoeveel lekker eten je voor het kiezen had. Heerlijk!!

Op 21 februari moesten we vroeg in de ochtend inchecken bij de Spirit of Tasmania. Dit is de enige boot die jou en je auto mee kan nemen naar Tasmanië. We waren mooi op tijd en konden als een van de eerste door naar de controle. Van te voren hadden we al gelezen dat ze heel erg streng zijn wat betreft eten meenemen naar het eiland. Het voelde nog strenger dan bij de douane van het vliegveld. Elke auto werd ondervraagd en al je groente, fruit en dierlijke producten moest je afgeven en achterlaten. Het was een heel gedoe, aangezien onze hele auto vol zat met bagage. Gelukkig hadden we alle spullen die niet mee mochten in een tas gedaan en mochten we zonder de hele camper te doorzoeken doorrijden. Ohja, wel nog even een elastiekje met een papiertje om de gastank, dat is namelijk veel veiliger….

Tasmanië is ongeveer 2 keer groter dan Nederland en telt ongeveer 600.000 inwoners. Bizar om dan te horen dat Nederland zijn 17 miljoenste inwoner heeft gekregen. Het duurt ruim 9 uur om er te komen met de boot. Tasmanië is de meest zuidelijk plek van Australië, dus je gaat letterlijk down under in down under. De boot zelf was vrij luxe. Je had er een bioscoop, lekkere stoelen om in te loungen en natuurlijk een gameroom. Gewoon een groot huis op het water. De heenreis hadden we echter wel voornamelijk geslapen.

Om zeven uur ’s avonds kwamen we aan bij Devonport. We hadden nog geen camping geregeld, maar dat was ook niet het eerste waar we aan dachten dat we van de boot afreden. We dachten alleen maar….. Honger! Snel de Mc Donalds in de Tom Tom en gaan. Gelukkig nam er nog iemand de telefoon op bij een camping in de buurt, zodat we na het eten de camping op konden. Het begon al donker te worden, dus snel de tent opzetten. Terwijl we de camping overliepen viel het ons al op dat er af en toe iets wegschoot in de schaduw. Dat we bij de camper aankwamen konden we duidelijker zien wat het precies was. Honderden Walibi’s over de hele camping verspreid. Super bijzonder. Onze eerste ontmoeting met Tasmanië was al goed. Wel overal Walibi poep, dus Gino moest even goed kijken waar hij z’n tentje neer ging zetten.

De volgende dag zijn we doorgereden naar een oud stadje ten zuiden van Launceston genaamd, Evandale. Dit scheen een historisch stadje te zijn. Als een Australiër zegt dat een gebouw of stad historisch is, moet je er vanuit gaan dat jouw huis in Nederland ongeveer uit hetzelfde bouwjaar komt. Veel geschiedenis kent Australië zoals het nu is niet. In Evandale hebben we even koffie en Chai tea gedronken en kregen we een tip dat we tijdens onze trip door Tasmanië zeker langs het strand Seymour moesten gaan. Even genoteerd dus.

Vanuit Evandale zijn we direct doorgereden naar Binalong Bay aan The Bay of Fires. Hier had ik een freecamp gevonden, dus dat leek ons wel wat. Onze rit er naartoe was al prachtig, maar wat we bij de freecamp aantroffen was echt overweldigend. Denk aan een heuvel met aan twee kanten strand met super blauw water en spierwit zand, waar elke nacht pinguïns aankomen om te overnachten. Dit was het strand waar wij dus ook een oververmoeide Pinguïn aantroffen, wat volgens de locals niet zo vaak voor komt. Wij stonden met onze Sunny bovenop de heuvel met de keuze naar welk strand je wilt. Een verschrikkelijk dilemma op dat moment. Ohja, er was nog iets wat we moesten doen. Genieten!

Na 2 nachten op de prachtige freecamp te hebben gestaan zijn we doorgereden langs de kust richting het zuiden. Langs deze weg zouden we ergens een afslag moeten nemen richting de plek Seymour. De eerste keer reed ik er, nog genietend van het landschap, met volle vaart voorbij. Even keren en het kleine bordje met de afslag vinden. We reden een soort off-road pad op en hadden geen idee waar we heen moesten. Er stonden hier vooral hele mooie huizen en privé wegen. Uiteindelijk vonden we een kleine afslag die richting het water leidde. Hier konden we echter niet met onze Sunny doorheen, dus parkeerde we hem langs de weg om vervolgens te voet verder te gaan. We moesten, met onze zwembroeken, een klein stukje door de bush bush om iets tegen te komen wat we allemaal niet hadden verwacht….. Een prachtig strand, zonder mensen, kilometers lang met opnieuw spierwit zand en dit keer heel kalm, glashelder water. We vlogen met z’n allen direct de mooie zee in. Wat een verassing. Eigenlijk gewoon een privé strand. Hier beseften we gelijk hoe prachtig en onontdekt Tasmanië nog is. De geluksmomentjes die je dan weer onverwachts tegenkomt.

We zijn die avond op een camping gebleven in Bicheno. Niks bijzonders, gewoon een camping om onze voorraad eten en water weer aan te vullen en om door te reizen naar de volgende bestemming, Friendly Beaches in Freycinet national park. Om in deze parken te komen heb je een speciale kaart nodig, waarmee je een kleine bijdrage levert om de parken schoon te houden.

Elke route die we tot nu toe hadden gereden was prachtig en de route richting Friendly Beaches was daar geen uitzondering van. De laatste 25 kilometer moesten we dwars door de bossen heen over een grindweg. Af en toe had ik het idee dat de auto uit elkaar zou schudden, maar de 30 jarige Toyota hield het goed vol. Aan het einde kregen we tijdens het rijden een korte blik van de zee met prachtig uitzicht. Er stond ons weer wat moois te wachten. Bij aankomst kwamen we wederom op een prachtige plek aan waar veel surfers waren. Het water was wat ruig en de golven waren dan ook vrij hoog. De plek waar we konden staan met de camper en het tentje was direct aan het strand, maar wel afgeschermd voor de wind. Dit was ook de plek waar we peter tegenkwamen. Peter was een kleine nieuwsgierige Walibi die niet bang was om dichtbij te komen. We hoorden wat geritsel buiten en ontdekten dat Peter zichzelf onder onze stoel had verstopt. Hij is elke avond en ochtend terug gekomen om ons te begroeten (en natuurlijk voor een wortel).

Zwemmen op het strand van Friendly Beaches was wat uitdagender. De golven waren hoog en vrij krachtig. We waren de laatste dag op dit strand allemaal lekker aan het zwemmen en bodysurfen, totdat er een gigantische golf aankwam. Carina pakte de kans om op deze golf te gaan bodysurfen, maar dat pakte niet zo goed uit. Zoals Carina het tijdens de vakantie aan iedereen vertelde ging het als volgt…. “I was swimming in the sea, and then there comes a big wave, that put me down on the ground, and now its broken”. Carina werd meegenomen door de golf en werd door de kracht van de golf met haar schouder op de grond gesmeten. Het was gelijk al duidelijk dat er iets niet goed was, maar nog niet dat het gebroken was. Achteraf hoorden we dat de grote golven waren ontstaan door een tyfoon op de Fiji eilanden.


We zijn de dag erop weer uit het national park gereden, om vervolgens in Triabunna een dagtripje voor de volgende dag naar Maria Island te boeken. Je wilt natuurlijk zo veel mogelijk zien tijdens je twee weken op Tasmanië en we hoorden dat Maria Island de moeite waard moest zijn. Na het boeken van de trip kwamen we op onze camping, waar direct de eigenaar naar ons toe kwam en vroeg wat er gebeurd was met Carina’s arm. “And then there comes a wave…..”

De camping eigenaar had nog wel een vriendin in de buurt wonen die zuster van beroep is. Misschien dat zij wel even langs kon komen om naar Carina haar arm te kijken. Tijdens het avondeten kwam de vrouw langs en vertelde dat het mogelijk toch gebroken kon zijn en dat het het beste zou zijn om diezelfde avond nog naar het ziekenhuis in Hobart te gaan. Hier ontdekte wij ook pas hoeveel pijn Carina had, dat ze haar arm nauwelijks kon bewegen. Ze had zich veel te stoer gehouden tegen over ons. Die avond zijn Carina en ik dan ook gelijk de 2 uur durende rit dwars door de bergen richting Hobart gaan maken richting het ziekenhuis. Na lang wachten en tien keer dezelfde vragen van verschillende artsen in opleiding, werd het door middel van een foto duidelijk dat haar arm gebroken was. Vlak onder de kop van haar schouder. Maar ze hadden ook goed nieuws want het was een mooie breuk, het bot stond nog netjes op elkaar dus de komende 6 weken een Mitella dragen was voldoende. Ze moest alleen na een week een vervolg afspraak maken in Melbourne om te kijken of het ook daadwerkelijk goed aan elkaar groeiden. Met een mooie blauwe Mitella en een doos aan pijnstillers vervolgden wij onze 2 uur durende tocht terug naar onze camping in Triabunna, waar wij voor de volgende dag alweer vroeg de ferry naar Maria Island geboekt hadden.

Laat een reactie achter!

8 Reacties Aan "Tasmanie"

Laat mij weten wanneer
avatar

Sorteer op:   Nieuwste | Oudste
Danielle
Gast
Danielle
31 maart 2016 20:36

He, He, eindelijk weer een mooi verhaal lezen. Ondertussen al veel gehoord van Mama. Gaat gelukkig goed met er. Maar wel een domper op de vakantie. Wij vonden het heel leuk dat jullie nog even belden naar Japan. En morgen gaan we naar Berlijn. Ferry gaat daar nog een halve marathon lopen. Maar dat is alleen maar genieten. Ga zo door met jullie mooie reis. En hoop dat er gauw werk is voor jullie. Groetjes Danielle

Nicole
Gast
Nicole
29 maart 2016 21:03

Super beschreven To! En arme Carina!

carina
Gast
carina
27 maart 2016 16:28

ha,ha , ik kwam niet meer bij Tomas je hebt het leuk vertelt!
Gelukkig ben je niet naar beneden gestort , waar ik toch stiekem een beetje bang voor was!
Wat zal je weer lekker liggen naast je schatje!
Liefs Carina

Willem
Gast
Willem
26 maart 2016 00:10

Wel een harde hoor die Carina! Gelukkig is het allemaal best wel goed afgelopen. Weer veel gezien en gedaan. Goed hoor….voor een lichtgewicht buigt die plank op de foto wel akelig door….ziet er heel gezellig uit. Fijne paasdagen.

wpDiscuz

Over de schrijver