Eastcoast

Eastcoast

Vanuit de Blue Mountain’s hadden we besloten richting het Noorden te reizen.

Omdat onze werk plannen niet echt gelopen waren zoals we gehoopt hadden en het in het zuiden “winter” begon te worden leek het ons een goed plan de zon achterna te gaan reizen, op naar de East Coast!

Dit echter met nog maar een budget voor twee maanden. Maar dan hebben we tenminste wel de East Coast gezien en wie weet komt er onderweg nog wel een leuke baantje op ons pad.

We zijn nu inmiddels zo’n eenentwintig dagen verder en terwijl ik dit schrijf staan we op een parkeerplaats in Port Douglas, iets boven Cairns, bij een gratis WiFi hotspot.

Deze eenentwintig dagen hebben we geleefd als echte hippies. Dat houd in dat we alleen maar free-camps (gratis campings) hebben gepakt. Gegeten hebben van zo’n € 8,00 per dag en ons gewassen / gedoucht hebben in zee of onder een van de gratis douches op t strand. En we moeten je zeggen.. t bevalt ons prima! Benzine is nog onze grootste kosten post maar voor de rest is het gewoon kicken om met bijna geen uitgaven de dagen door te komen. Je komt af en toe op zulke bijzondere plekken. Ja, op sommige plekken moet je wel even twee keer slikken als je de wc deur open doet.. maar op de meeste campings heb je gewoon net zulke nette wc’s als op de betaalde campings en heel soms heb je zelfs een gratis (warme) douche!!! Tomas heeft in zijn verslag al verteld over onze ontmoeting met de Wombats maar zo hebben we ook op een camping gestaan met honderden vuurvliegjes en bomen vol met vliegende honden (soort vleermuizen maar dan de helft groter) die bij zonsondergang met honderden tegelijk boven je camper uitvliegen. Klinkt misschien beetje creepy maar t was echt heel cool.

Aangezien het de afgelopen week keihard heeft geregend besloten we gelijk door te reizen naar onze eind bestemming van de East Coast, Port Douglas, vanuit hier zullen we uiteindelijk terug reizen naar Sydney.

Port Douglas is echt een mooi plaatsje aan zee, iets boven Cairns. Elke dag rijden we zo’n 40 minuutjes van onze free-camp naar de hoofdstraat van Port Douglas. Slenteren een beetje door de straatjes, lopen winkeltjes in en uit. Bekijken wat marktjes en als het weer mee zit luieren we wat in een parkje aan zee onder de palmbomen. Zwaar leven. :p

Hoe verder we omhoog reden richting het Noorden hoe meer waarschuwingsborden we aan het strand tegen komen met pas op: stingers, krokodillen en zelfs haaien! Brrrr.. mij dus echt niet in het water gezien!! Maarja.. nu zijn we dus bij Port Douglas en laat je hier nou net fantastisch kunnen snorkelen bij de Great Barrier Reef.. ? Ghehe Ik vind het heel spannend om het water in te moeten maar snorkelen bij de mooiste reef van de wereld kunnen we natuurlijk niet overslaan. Dus.. hebben we voor aankomende woensdag een snorkel tour geboekt.. spannend! Verslag volgt!

Great Ocean Road

Great Ocean Road

Eenmaal terug op het vaste land van Australië zijn we in Geelong naar het ziekenhuis geweest voor een controle foto van m’n moeders arm. Na anderhalf uur stonden we weer buiten, alles zag er gelukkig goed uit en konden we met een gerust hart aan onze laatste roadtrip beginnen, de Great Ocean Road.

Tomas: “In de nacht van 8 op 9 maart 2016 (8 maart Nederlandse tijd) werd ik gebeld met heel bijzonder nieuws. Mijn broer en schoonzus hebben een klein jongetje op de wereld gezet genaamd, Quinn. Ik was door het nieuws een beetje van slag en kreeg direct heimwee naar huis. We wisten op het moment dat we vertrokken dat we dit mooie moment zouden gaan missen, maar ik wist niet dat het zoveel emoties in mij op zou roepen. Echt heel bijzonder en speciaal. Gelukkig kunnen we door middel van Skype mijn kleine neefje alsnog zien en worden we goed op de hoogte gehouden met foto’s en filmpjes.”

De Great Ocean Road is een weg langs de zuidkust van de Australische staat Victoria en wordt de mooiste autoroute van Australië genoemd.

De Great Ocean Road is ontstaan na de Eerste Wereldoorlog. In 1919 werd de aanleg begonnen door soldaten die van de Eerste Wereldoorlog terugkwamen. De Great Ocean Road werd gewijd aan de slachtoffers van de oorlog en is dan ook het grootste oorlogsmonument voor slachtoffers uit de Eerste Wereldoorlog. Na jaren van werk met enkel pikhouwelen werd de Great Ocean in 1932 voltooid.

In Turquay begon onze roadtrip over de Great Ocean Road. Turquay ligt ongeveer negentig kilometer ten zuidoosten van Melbourne en is volledig gewijd aan surfen. Vanaf hier reden we ook langs het beroemde Bells Beach wat ook erg beroemd is onder surfers. Van jong tot oud zie je zie hier op de plank staan.

Vanaf hier zijn wij in een rustig tempo naar Apollo Bay gereden waar we de nacht hebben doorgebracht. Tussendoor kwamen we nog langs een klein, chic kustplaatsje genaamd Lorne. Hier hebben we even een koffie pauze gehouden en zijn we wat (surf) winkeltjes in en uit geslenterd. Hier werden we ook begroet door tientallen brutale witte papegaaien die op de tafeltjes sprongen in de hoop op wat lekkers. Echt heel gaaf en indrukwekkend weer om deze dieren van dichtbij te mogen bewonderen en te beseffen dat deze dieren hier gewoon in vrijheid rond fladderen.

Het stuk tussen Lorne en Apollo Bay is het hoogtepunt van The Great Ocean Road. De tweebaansweg wordt er bochtiger en bochtiger. De weg volgt de kustlijn over vele kilometers op slechts enkele meters van de oceaan en zijn gapende kliffen. Het landschap verandert ook voortdurend. Akkers en weilanden veranderen in dichte bossen en steile rotsen. Het uitzicht is werkelijk betoverend.

De Great Ocean Road is helaas wel een echte toeristische trekpleister. Elk uitkijkpunt sta je met een kluitje mensen en bij sommige plekken moet je zelfs dringen om een mooi plekje te bemachtigen. De campings zijn ook zwaar overpriced zo betaal je 60 dollar voor een plekje met z’n tweeën en daar komt dan 10 dollar per extra volwassen persoon bij. Dan kom je dus uit op 80 dollar met z’n vieren terwijl we normaal zo’n 45 dollar met z’n vieren betaalde. Dus ja, het is misschien niet zo netjes, maar hebben we dus een beetje gesmokkeld en gezegd dat we met z’n drieën waren ipv met z’n vieren. Ja je bent niet voor niks een backpacker he. Alle kleintjes helpen.

De volgende dag zijn we naar de London Arch, voorheen London Bridge, gereden en de populairste attractie van de Great Ocean Road; de rotsengroep The Twelve Apostles. Deze kalkstenen rotsblokken rijzen rechtop uit de zee en maken de kust nog fotogenieker dan deze al was. De Twelve Apostles hebben er zo’n twintig miljoen jaar over gedaan om tot deze formatie te komen.  Hoewel de naam van deze beroemde rotsformatie aan de Australische zuidkust doet vermoeden dat er twaalf ‘apostelen’ staan, zijn dit er in werkelijkheid slechts negen. Inmiddels nog maar acht.

Het uitzicht was echt maar dan ook ECHT prachtig. Het leek wel een schilderij zo mooi! Alleen weer niet normaal hoe toeristisch. Hier was het echt dringen voor een goed plekje om een mooie foto te kunnen maken, wat een mensen. Bussen vol met chinezen werden er  afgezet en af en aan vlogen helikopters vol toeristen over de apostelen. Gekkenhuis.. maar het is zeker wel de moeite waard om de apostelen te bekijken.

Na een tweede overnachting langs de Great Ocean Road zijn we de volgende dag in een rustig tempo langs de zelfde weg terug gereden richting een camping in Geelong. Hier kon m’n moeder nog even wat dingen wassen en rustig haar tas in pakken voor dat ze het vliegtuig weer terug moest pakken naar Nederland. Gino vliegt niet mee terug met mijn moeder naar Nederland. Gino vliegt na een vriendenbezoek hier in Clyde op zaterdag 26 maart door naar Nieuw-Zeeland waar zijn individuele reis begint.

M’n moeder heeft ons namens haar en m’n vader nog een avondje getrakteerd op een etentje. En toen was het helaas zover, 14 maart om 21:00, na nog een dagje Melbourne in te zijn geweest hebben we m’n moeder ’s avonds uit moeten zwaaien op het vliegveld van Melbourne. Poeh, wat vond ik het weer zwaar en vervelend. Stond ze daar in d’r eentje met haar zeere gebroken arm, blij dat ze terug ging naar mijn vader en zusje, verdrietig omdat ze ons hier weer achter moest laten.

Wat een fantastische maand hebben we samen gehad, hoe bijzonder en uniek was het dat we dit hebben mogen doen met z’n vieren. Het is voorbij gevlogen. Zo kijk je er nog naar uit en zo is het alweer voorbij. Maar dat hoort er bij.. aan alles komt weer een eind. Het was in ieder geval een reis die we alle vier nooit zullen vergeten.

Lieve Gino & Carina bedankt voor jullie gezelligheid, we hebben onwijs met jullie genoten!

Maria Island Tasmanie

Maria Island Tasmanie

Nou daar waren ze dan eindelijk hoor m’n moeder en broertje bij ons hier in Australië. Ik moest telkens even achterom kijken of ze nou echt ECHT nog bij ons achter in de camper zaten.. heel gaaf!

En toen brak m’n lieve moedertje d’r arm!!! Kan je het geloven?! Precies als ze even een maandje bij ons hier vakantie komt vieren. Arme lieve moetie!

Gino en ik lagen samen in Gino’s tentje te wachten toen ze eindelijk rond 2 uur ’s nachts aan kwamen rijden van het ziekenhuis in Hobart. Dus toch gebroken! M’n moeder doet ook altijd veel te stoer. Ze zei nog wel dat het wel kon wachten tot na het weekend als we toch richting Hobart gingen. Nou niet dus, gelukkig zijn we toch maar gegaan.

Na een gebroken nacht waarin m’n moeder niet goed haar plekje kon vinden zo op d’r rug met haar zere arm in die onhandige Mitella, ging ’s morgens vroeg alweer het wekkertje omdat we namelijk een ferry geboekt hadden richting Maria Island. M’n moeders arm was inmiddels flink paars/zwart aangelopen dus vroegen we ons af of we nog wel moesten gaan. Maar daar wou m’n moeder niks van weten, die had er zelf ook wel zin in om een dagje er op uit te gaan.

Na een flinke dosis cafeïne pakten we in de haven van Triabunna de ferry die ons in 30 minuten naar Maria Island bracht. De kapitein vertelde ons dat Maria Island het enige national park -eiland- van Tasmanië is. Dat het een rijke historie heeft en dat je er veel wild life tegen komt. We waren benieuwd!

Maria Island is een eiland gelegen in de Tasman zee, aan de oostkust van Tasmanië. Maria Island is alleen te bereiken met de ferry. Er zijn geen winkels en auto’s zijn niet toegestaan, maar dat is wat het eiland juist zo aantrekkelijk maakt. Alles kan je lopend af. Je kan er een kamer huren zodat je meerdere dagen kan wandelen of je kan met je tentje met een hike meegaan. Maar wij hielden het bij een dag tripje.

Eenmaal aangekomen begonnen we met een van de zogezegde hoogtepunten van het eiland, de Painted Cliffs. Deze Cliff heeft wel wat weg van de Pancake Cliffs in Nieuw-Zeeland. Voor wie geen van beide eerder heeft gezien; zie het als een grote spek-koek, allemaal laagjes steen in verschillende tinten.

Eenmaal aangekomen stond er een Nederlands koppel, denk aan een vrouwelijke en mannelijke Ellie Lust, met allebei precies hetzelfde korte kapsel en natuurlijk.. geheel in unisex, te mopperen dat het vloed was en ze dus een deel van de cliff niet konden bewonderen. Dat ze dat wel even hadden kunnen melden op de ferry!!! Nou wij waren natuurlijk niet bang voor wat avontuur dus wij klauterden als de golf zich terug trok om de rotsblok heen waardoor je in een soort kom terecht kwam waar je goed kon staan en de cliff goed kon bewonderen. Tot onze grote hilariteit kwamen Bert en Ernie ook achter ons aan.. Maar je raad het al.. Ernie kreeg natuurlijk een golf water over d’r schoenen heen waarna Bert de volle laag kreeg dat ze nu ook nog eens natte schoenen had!!! Tot overmaat van ramp, voor Bert en Ernie, stond m’n moeder ook nog eens met d’r gebroken arm eerder aan de andere kant van de cliff dan ons, bleek je er boven langs heel makkelijk naartoe te kunnen lopen. Ha Ha

Na daar een uurtje te hebben vertoefd zijn we via het bos richting het tweede hoogtepunt van eiland gelopen, de Fossil Cliffs. Hier kwamen we een deel van de oude historie van het eiland tegen. Namelijk oude gebouwen uit de tijd dat Maria Island werd gebruikt als strafkamp/gevangenis. Dan voel je je weer even kind op ontdekkingstocht hoor.. Lekker rondneuzen en overal naar binnen klauteren. Nadat we het bos uit kwamen pakten we een pad over een soort stuk heide. De hele weg richting de Fossil Cliffs keken we onze ogen uit en kwamen we voor het eerst echte kangaroo’s tegen. Niet een stuk of drie/vier, nee wel tientallen bij elkaar. Echt bijzonder. We moesten het natuurlijk allemaal wel van dichtbij bekijken dus slopen we langzaam steeds dichterbij. Op een gegeven moment stonden we denk ik zo’n 10 meter voor hun neus dat ze allemaal met hun koppies onze kant op keken.. waaronder ook de leider van de groep. Wauw, wat een reusachtige gespierd dier. Ik denk dat het mannetje, de leider, oog in oog kan staan met Tomas. Na wat foto’s te hebben gemaakt vond de leider het denk ik wel welletjes en nam de benen. Langzaam gevolgd door de rest. Wederom keek ik m’n ogen weer uit.. hoe ze zo weg hoppen met die gespierde benen, ik denk dat ze wel 3 meter per sprong pakken. Het ziet er zo machtig mooi uit, echt bijzondere dieren.

Na een uur kwamen we bij de Fossil Cliffs aan. Het was inmiddels pittig afgekoeld en er waren wolken tegen de berg blijven plakken waardoor het ook lekker nevelig was. Je kon ook nog verder omhoog maar zijn halverwege afgehaakt omdat het te mistig werd. Maar niet getreurd hoor.. het uitzicht vanaf de rand van de Fossil Cliffs was echt fantastisch. Ik voelde me Queen of the world ? wauw wauw wauw. Grote golven beukte tegen de kanten en zorgde voor onwijs hoge op spattingen. Gino en ik zijn, ondanks m’n moeders grote ongenoegen, op een rots gaan zitten vlak langs de cliff om het hele tafereel goed te kunnen bewonderen. Je voelt gewoon echt zo’n adrenaline in je borst als je die diepte ziet met die grote golven die bulderend de kant raken en dan het uitzicht.. alsof je er even boven zweeft. Na ongeveer een uur zijn we ook hier weer weg gegaan, terug naar de ferry waar ons warme chocolade melk stond te wachten want we waren inmiddels flink verkleumd.

Maria Island vonden we echt fantastisch. Boven verwachting, het leek af en toe allemaal wel opgezet zo mooi als het was. Hopelijk, als we hier over een paar jaar weer mogen komen, is Maria Island niks veranderd. Hangt er net zo’n relaxte sfeer. Is alles nog steeds zo puur, geen auto’s, geen winkels of massa toerisme.

Dus sssst.. geheimpje niet doorvertellen!

Melbourne

Melbourne

Hey, how you doing?

Zo begroet iedereen je hier in Australië. Niet omdat ze dat nou zo graag willen weten maar gewoon puur uit gewoonte. Tomas en ik hadden op het begin zo iets van.. Moeten we hier nou telkens op reageren? Kunnen we niet gewoon alleen ‘hallo’ terug zeggen. Kan, maar dan voel je je ook een beetje lullig dat je niet op hun vraag reageert. We hebben het even nagevraagd en gebruikelijk is dat je gewoon terug reageert met bijvoorbeeld: ‘fine, how are you?’ en dat de ander daar dan weer op reageert met: ‘good, thanks’ en dan is het klaar. Maar sommige mensen reageren dus niet terug.. dan hangt je vraag in de lucht. Sta je voor de kassière ‘fine, how are you?’ stilte… dan voel je je ook een beetje stom. Dus nu reageren we gewoon terug met ‘fine, thanks!’ Ha ha wat een gedoe!

Welkom in.. Australië!!
Ik moest de eerste twee weken eerlijk gezegd wel weer even wennen hoor. Ik was natuurlijk de eerste week grieperig, kwamen we van het tropische Thailand aan in Sydney met regenachtig, fris Hollands weer en belanden we in een dormroom met nog zes anderen mensen. Daarnaast was alles opeens zo ontwikkeld, iedereen spreekt goed Engels en alles heeft weer westerse prijzen. Maaaarrrr ik heb m’n draai nu gevonden hoor en ben ik inmiddels helemaal weer gewend dat we niet meer af kunnen dingen, dat we niet continu aangesproken worden met ‘Hello, toek-toek? special price for you!’ Dat iedereen ons nu goed kan verstaan en wij hen andersom ook. Dat je niet meer constant alert hoeft te zijn dat je misschien opgelicht wordt en vooral dat we niet meer voor € 1,80 op de hoek van de straat een heerlijke maaltijd kunnen scoren, maar in plaats daarvan voor € 15,00 elke avond zelf moeten koken. 😛  Maar ik klaag niet hoor.. we zijn onwijs gelukkig en hebben het weer onwijs naar ons zin.

Zoals jullie waarschijnlijk al gelezen hadden hebben we nu ons eigen plekje. Onze Sunny is inmiddels helemaal eigen gemaakt en voelt het echt als thuiskomen na een dagje weg. We worden ook telkens aangesproken door mensen die ons busje zo fantastisch vinden. Laatst werden we bijvoorbeeld aangehouden door een hippie achting Australisch stel met een geel/wit camper busje (geel aan de bovenkant wit aan de onderkant). Ze draaiden hun raampje open en wilden weten wat de naam is van ons busje; ‘Sunny’ zeiden wij ‘O nice! This is Cheesecake’ zeiden ze tikkend op hun busje. Ha Ha En ook telkens als we op de camping lopen tussen alle grote, wit- glimmende luxe campers en daar tussen ons schattige gele campertje zien opdoemen zijn we maar al te trots op onze aanwinst.

We staan nog steeds op dezelfde camping in Warragul, 1 1/2 uur buiten Melbourne. Hier konden we de laatste puntjes op de i zetten. Nog een keer grondig de camper schoonmaken, kleine dingetjes dicht kitten waar we met regen nog wel eens wat water naar binnen kregen, laatste spulletjes gekocht en dingen geregeld zoals tax file nummers, pasjes etc.

Wat ook nog wel leuk is om te vertellen is dat ze hier op de camping hele hoge bomen hebben waar bij zonsop- en ondergang honderden vogels hun intrek nemen. T zijn echt prachtige witte vogels (soort witte papegaaien) alleen ze maken een herrie!!! Het lijken wel apen af en toe, echt lach wekkend. Luister de opnamen hieronder.

 

Wegens eerdere ongemakken met de trein was het treinverkeer van en naar Melbourne tot 8 februari gratis. Zo zijn we al mooi 3x gratis Melbourne op en neer geweest. Alvast de omgeving verkennen zodat we weten waar het leuk is om m’n moeder en broertje straks mee naartoe te nemen. Hadden wij weer even mazzel!

Even wat info over Melbourne; Melbourne ligt 800 km van Sydney aan de zuidoostkust van Australië en is de hoofdstad van de Australische deelstaat Victoria. Melbourne wordt genoemd als een van de leukste steden van Australië. Al vinden wij dat de stad lang niet kan tippen aan onze gezellige steden als Amsterdam, Utrecht of bijvoorbeeld Haarlem toch kom je af en toe wel wat van deze sferen tegen. Zo heb je bijvoorbeeld veel street-art op straat. Hebben ze bij Flinders street meerdere gezellige straatjes vol barretjes, koffie en eettentjes en heb je op Fitzroy winkelstraatjes die wel wat weg hebben van de negen straatjes in Amsterdam. Biologische supermarktjes, koffie- en eettentjes en veel unieke winkeltjes met vintage kleding en spulletjes. Daarnaast staat Melbourne bekend als DE culturele stad van Australië. Vol evenementen met toneel, theater, klassieke muziek, opera, stand-up comedy etc. Ook heeft Melbourne veel leuke markten. Zo zijn we een dagje naar de beruchte Queen Victoria market geweest en de Victoria night Market allebei erg leuk. De een heeft wel wat weg van de zwarte markt (je kan daar echt alles krijgen van kleding tot groentes, vlees of vis) en de ander heeft wel wat weg van de food hallen in Amsterdam. Kortom, genoeg vermaak dus.
Het is inmiddels aftellen geblazen. Nog vier dagen en dan is het zover!!

We hebben nu 3 maanden van onze reis d’r op zitten en gaan nu onze 4e maand in waar m’n moeder en broertje van mee mogen genieten. Echt heel leuk en bijzonder om onze avonturen met hun een maandje te delen. M’n moeder en broertje landen op 14 februari om 9 uur ’s morgens. We halen ze op van het vliegveld waarna we voor twee dagen terug naar deze camping in Warragul gaan zodat ze even lekker bij kunnen komen van hun lange reis. Veertien februari is tevens ook de verjaardag van m’n moeder plus de trouwdag van mijn ouders. Een dubbele feestelijke dag dus die m’n vader dit jaar zonder m’n moeder moet vieren.. Aaaaaah!!! Uiteindelijk hebben we het plan om de 16e richting de Great Ocean road te rijden om deze route in ongeveer drie dagen af te leggen waarna we de 22e de ferry zullen nemen richting Tasmanië waar we twee weken rond zullen touren. We houden jullie weer op de hoogte!

Koh Phangan

Koh Phangan

Ten eerste iedereen een heel gelukkig en gezond nieuw jaar toegewenst!!!

Na een helse rit van 13 uur kwamen we van het rustige Koh Lanta in de drukke badplaats van Koh Phangan, Haadrin beach. We werden ‘s morgens rond 8 uur opgehaald bij onze bungalow in Koh Lanta waarna we wel 3x over moesten stappen op een andere bus voor dat we bij de ferry aankwamen. Vanwege de harde wind die er op dat moment stond schommelde de boot flink heen en weer en werd de zwarte rook uit de uitlaatpijp telkens terug de boot in geblazen, echt vreselijk smerig. Tomas en ik hebben de gehele 2 1/2 uur durende rit alleen maar voor op t dek in de volle win doorgebracht happend naar wat frisse lucht en starend naar de horizon om maar niet misselijk te worden.

Om half 9 kwamen we dan eindelijk, tot onze grote opluchting, aan op Koh Phangan waar we een Songthaew pakte naar ons verblijf op Haadrin beach, Thai Dee Garden resort. Aangezien Haadrin beach een bekend strand is wegens zijn full moon party’s, en omdat we daar oud en nieuw zouden vieren, moesten we verplicht vijf dagen boeken. Dit voor het bescheiden bedrag van 1400 bath per dag. Natuurlijk, en vooral na ons schitterende verblijf op Koh Lanta, was dit resort zeker niet de 1400 bath per dag waard, we hadden zelfs een koude douche voor dat geld!! Maar goed dat hadden we enig sinds kunnen verwachten. Dus kiezen op elkaar en doorzetten maar!

Eenmaal aangekomen werden we vriendelijk ontvangen door de gastheer genaamd, Kim! Nou dat is toch grappig. Waarna we vlug op pad gingen om wat te eten te scoren aangezien ‘t inmiddels al 10 uur ‘s avonds was. Maar wat een gekkenhuis waar we in terecht kwamen, ‘t is net Chersonisos of Lloret del Mar!! Overal van die toeristische tenten vol neon kleding, hamburger/shoarma tenten, karaoke bars waar keiharde muziek uit schalt en veel, heel veel Engelsen.. natuurlijk.. zeg je feest dan zeg je Engelsen. Kortom, geen Thaise invloeden te bekennen. Dus toen hebben we maar uit pure wanhoop, omdat we zo’n honger hadden, in een van deze tenten een kipschnitzel burger naar binnen lopen werken. Lang leve Haadrin beach!! ??

Na een dag bij te zijn gekomen van de reis besloten we de volgende dag vroeg op te staan om een scooter te huren. Wat denk je.. alle scooters rond ons resort verhuurd!! Nou dat hadden we toch nog nooit meegemaakt hier in Azië.. normaal smeken ze je zowat om een scooter van ze te huren. Nadat we met hangende pootjes terug op ons resort kwamen heeft onze gastheer wat rond gebeld en kwam er uiteindelijk een neef van de vriend van z’n broer een scooter brengen. Gelukkig. Natuurlijk zat onderhandelen d’r nu niet meer in en moesten we zelfs 50 bath meer dan de gewone prijs betalen. Maar wij waren allang blij. Lang leve Haadrin beach ?

Eenmaal op de scooter, weg van de drukte, konden we ons allebei heerlijk ontspannen. Want wat een mooi eiland is Koh Phangan buiten de toeristische trekpleister, Haadrin beach, om. Prachtige natuur, prachtige uitzichten en prachtige stranden. We hebben zelfs voor t eerst in ons leven op een ware bounty strand gelegen met prachtig, fluweel zacht, wit zand en helder blauw water. Wauw!!

‘s Avonds hebben we nog heerlijk bij zonsondergang een steenoven pizza gegeten met vers gebakken pita brood, tzatziki en pesto. Mmmm.. onze dag kon niet meer stuk. ‘s Avonds keerden we met enige tegenzin terug naar ons resort. Hier ontmoeten we diezelfde avond twee hele leuke, gezellige mensen uit Australië, Dot en Ben. Die ook op ons resort verbleven, dit maakten de rest van ons verdere verblijf meteen stukken leuker op Haadrin beach. We hebben samen hele middagen en avonden doorgebracht. Gezellig samen spelletjes gedaan met veel drankjes en heerlijke muziek. Veel gelachen en heerlijk gedanst en gefeest tijdens oud en nieuw op de full moon party. Beter konden we het jaar niet beginnen.

Heel wat gezelligheid en veel informatie over Australië rijker was het tijd om afscheid van elkaar te nemen en vervolgden wij onze reis terug naar Bangkok. En hier zijn we dan.. back in Bangkok! En dit maal slapen wij in het Check Inn hotel in Phrom Phong. Aangezien we om 2 uur pas ons hotel kamer op mochten en we om 5 uur ‘s morgens al met de bus arriveerde besloten we onze tassen te stallen en de grootste markt van Bangkok te bezoeken, de Chatuchak weekend market. Een gigantische markt waar je makkelijk kan verdwalen. Duizenden kraampjes achter elkaar in kleine doolhof achtige straatjes. Maar we zijn heel blij dat we er geweest zijn. We vonden t een fantastisch leuke markt met veel originele kraampjes en lekkere eetstalletjes. We willen ook even een heerlijk ijsje met jullie delen die je zeker thuis uit moet proberen omdat het O zo lekker maar ook O zo simpel is om te maken dus hier komt ie; prik een halve banaan op een stokje, doe hem vervolgens een nachtje in de vriezer en doop hem de volgende dag in vloeibare chocola en als finishing touch rol je hem door de nootjes.. Smikkelen maar!! ?

Vandaag, 4 januari, hadden we ‘t plan om een dagje door een winkelcentrum te slenteren, op zoek naar wat nieuwe kleding. Onze kleding is namelijk zo gaar als een klontje en helemaal verkleurd. Of het nou aan het water ligt, de zon of aan al het stof hier?! We have no idea. Maar d’r moest dus geshopt worden.. laat ik dat nou net heel erg vervelend vinden ? We kwamen echt in het meest luxe winkelcentrum terecht, we keken onze ogen uit. Zo anders dan wat we hier in Azië gewend zijn. Het leek net of we af en toe in Disneyland rond liepen zoveel pracht en praal. Ze buigen hier zelfs voor je in de supermarkt!! Hier, tussen alle poepie rijken mensen, voelden we ons wel echt even “de backpacker”, met onze gare, vergeelde kleding en onze te grote dag rugzakken op ?

Als afsluiter zouden we vanavond nog een skybar bezoeken maar aangezien we allebei wat grieperig zijn en last hebben van onze keel (vast iets te veel gefeest ?) besloten we in plaats van een borrel wat sushi’s van ons overgebleven geld te kopen. Want na het zien van de tip-top uitziende sushi’s restaurants hier in dit luxe winkelcentrum was de keuze stiekem ook wel snel gemaakt.. man, wat zaten we weer te smikkelen! Een betere afsluiting van onze reis had je voor ons niet kunnen bedenken. Voor nog geen 850 bath (€ 22,-) waren we klaar. Daarna nog wat boodschappen gedaan voor morgen en nu zijn we d’r weer helemaal klaar voor. Morgen vliegen we namelijk om 11:00 richting Australlie ?? Whoehoe spannend!! We hebben d’r heel veel zin in maar zullen Azie ook heel erg gaan missen. Want wat hebben wij genoten!! Wat een onwijze te gekke ervaringen en geluksmomenten hebben wij hier samen mogen ervaren. Wat hebben we veel mogen beleven.. Wauw!! En nu.. op naar het volgende avontuur!

Na een vlucht van 13 uur en een overstap van 8 uur in Taiwan komen we 6 januari aan in Sydney, Australië. Ons plan is om eerst vijf dagen in Sydney te verblijven, opzoek naar een minivan waarin we Australië mee rond willen reizen, om vervolgens door te reizen naar Melbourne. Waar we hopen wat werk te kunnen vinden tot Februari wanneer mijn lieve moeder en broertje ons op komen zoeken. We kunnen niet wachten ?? Maar voor nu.. nog even een nachtje wegdromen van al het moois wat we hier in Thailand mee hebben mogen maken ?? Kap-koen-kaa Thailand!

Luang Prabang

Luang Prabang

Slowboat Huay Xai – Luang Prabang

We lopen een beetje op achter, we zitten inmiddels al lang en breed op een prachtig eiland in Thailand, dus bereid je voor op een lang verslag!

Na de gibbon-experience valt er weinig meer te beleven in Huay Xai dus besluiten we onze reis te vervolgen naar Luang Prabang, een stad aan de Mekong in centraal Laos. Er wordt gezegd dat de leukste manier om kennis te maken met Laos is om te starten met een boottocht over de Mekong rivier van Huay Xai naar Luang Prabang, dus dat hebben we dan ook gedaan.
Oja, dat zijn we nog vergeten te zeggen, je betaald hier met kip! ? Voor 220.000,- kip p.p. (€25,-) vaar je in twee dagen naar Luang Prabang. Omdat ze bij alle guesthouses 250.000,- kip p.p. Vragen besloten we ‘s morgens vroeg naar de pier te gaan om te kijken of we daar nog een ticket van 220.000,- konden zien te bemachtigen (dit kan namelijk alleen op de dag zelf). Eenmaal op de pier kwamen we een oude bekende van de gibbon-experience tegen, Laura, die hetzelfde plan als ons had. Gewapend met drie tickets en een tas vol eten, stapten we aan boord waar we met z’n drieën naast elkaar op een soort van autostoelen plaats mochten nemen. Naarmate de ochtend voorbij trok stroomde de boot voller en voller met de mensen waarmee we de komende twee dagen naar Luang Prabang zullen varen. De boottocht voer langs ontoegankelijke gebieden van de Mekong, waar je met ander vervoer nooit zou kunnen komen. Direct na dat we zijn vertrokken kijken we onze ogen al uit. De Mekong is zo machtig breed en het water kolkt en klotst aan alle kanten. En dan de enorme kalkstenen bergen waar we tussen varen met zijn prachtige groene heuvels en kleine dorpjes, heel indrukwekkend!
We vermaken ons de eerste uren met het genieten van de taferelen langs de rivieroevers, het landschap en de dieren, we hebben zelfs olifanten gespot!!! Het is echt een schitterende tocht, alleen begon het helaas na zo’n 3 uurtjes flink te hozen van de regen waardoor alle zijlen naar beneden gingen zodat we geen zicht meer naar buiten hadden. Naja morgen weer beter.
Na zo’n zes uur varen komen we aan in Pakbeng. Dit dorpje ligt ongeveer op de helft van de reis naar Luang Prabang en vult zich iedere avond met de passagiers van de slowboat. Als we uitstappen hoost het nog steeds van de regen, het water komt ons letterlijk als een rivier via de weg tegemoet. Drijfnat vinden we gelukkig aan het eind van de weg een eenvoudig hostel waar we de nacht door kunnen brengen.
De tweede dag verschilt weinig van de eerste, maar de reis is geen seconde saai. We staren naar het indrukwekkende landschap, lezen en kletsen wat en komen zo langzaam dichterbij het eindpunt. Als de zon bijna onder gaat komt dan eindelijk het eindpunt in zicht. Bij de pier worden we door hordes tuk-tuk chauffeurs toegeschreeuwd: ‘toek-toek?’ ‘Hello miss, toek-toek?’ ‘Sir, toek-toek?’ ‘Special price, Special price for you!!’ Onze ervaring leert inmiddels dat we verder moeten lopen, uit de drukte, om uiteindelijk een betere prijs te krijgen dan de rit van 20.000,- kip p.p. En zo geschied, voor 15.000,- kip p.p. worden we na een half uur in de binnenstad van Luang Prabang afgezet en scheiden onze wegen met die van Laura. Als je trouwens om gaat rekenen wat we bespaard hebben lach je je rot (€1,00) maar hier in Laos heb je er weer je ontbijtje mee bespaard dus.. niet lachen!! Wij zijn uitermate trots op onze onderhandel skills ?
Een beetje gedesoriënteerd door weer een nieuwe stad en omgeving komen we uiteindelijk aan bij het hostel waarvan we in gedachten hadden een aantal dagen te willen verblijven. We kijken namelijk altijd eerst van te voren op internet naar een goed hostel en gaan daarna ter plekke langs omdat je de kamer dan voor goedkoper kan krijgen en vaak kan je ook nog een dealtje sluiten als je meerdere dagen verblijft. Dan hoor je mij: ‘special price?’ ?

Luang Prabang

Zoals ik al zei kwamen we dus aan bij het hostel die we in gedachten hadden, maar helaas.. hele week VOL! Risico van het vak. Toen maar de eerste de beste hostel in gedoken die er aan de buitenkant goed uit zag, aangezien het inmiddels al donker was geworden.
Tijdens onze bed-bug controle, tilde Tomas het matras omhoog. LES 1: til nooit een matras omhoog in Azië!! Onder het matras lag het VOL met gesneuvelde kakkerlakken. ? ieeewww!! Maar goed, geen bedbugs (dat is het belangrijkste) dus 1 nachtje en niet meer! We lieten onze backpacks in de kamer om wat te gaan eten en daarna verder te gaan kijken naar een ander hostel, voor de volgende dag. We kwamen uiteindelijk uit bij Villa Suan Maak. Een gezellig hostel met vakkels langs de gehele oprit (vakkels doen het altijd goed) en spelende kindjes voor de deur. Toen de gastheer en de kamer ook nog eens TOP waren, waren we het snel eens, hier willen we wel een paar dagen verblijven. Met een leuke deal hebben we uiteindelijk zes dagen bij dit hostel kunnen boeken.
De volgende dag zijn we zo vroeg mogelijk ingecheckt bij Villa Suan Maak en zijn we gelijk daarna te voet de stad gaan verkennen. Wat een prachtige stad! Luang Prabang is een van de best bewaarde steden van Azië. In de hele stad vind je prachtige oude gebouwen en tempels die bijna allemaal nog authentiek en in goede staat zijn. Hierdoor is Luang Prabang door UNESCO uitgeroepen tot World Heritage site. Daarnaast zijn er vanwege de vele tempels in Luang Prabang in en rondom de stad veel monniken. Hierdoor krijgt de stad automatisch een relaxte en ontspannen sfeer.
Nadat we ‘s avonds een hapje hebben gegeten (rijst met eend in soja saus ?) gaan we richting de night market van Luang Prabang. Iedere avond wordt de hoodstraat van Luang Prabang namelijk afgesloten voor het verkeer en bouwen de verkopers hun tentdoeken op en spreiden hun handgemaakte waren uit op de grond. Hier kwamen we Laura weer tegen en hebben gelijk met haar afgesproken om de volgende dag samen de mooiste waterval van Azie te bezoeken, de Kuang Si waterval.

The Kuang Si Falls

De volgende dag vroeg opgestaan omdat we op tijd zouden vertrekken. Kregen we zomaar een overheerlijk ontbijtje aangeboden van ons hostel?! Bleek dit bij de prijs inbegrepen te zijn, wauw. We kregen twee overheerlijke warme baguettes uit de oven met een omelet, zelfgemaakte passie-vruchten jam of pindakaas. Ik kon natuurlijk niet kiezen dus ik heb op iedere helft wat anders gedaan.. Nohhhh.. wat zaten we te genieten!
Met een goed gevulde buik gingen we met een groepje per Songthaew (taxi truck) richting de sprookjesachtige Kuang Si waterval die een kleine 30 kilometer ten westen van Luang Prabang ligt. De Kuang Si waterval is een van de grootste watervallen van Laos. En hoewel dit al lang geen afgelegen plek in de jungle meer is – je betaalt hier inmiddels entree (20.000,- kipp p.p.) – doet dat niets af aan de schoonheid van deze plek.
Bij binnenkomst wandel je eerst omhoog langs een berenopvangcentrum, waarna je uiteindelijk terechtkomt bij de prachtige turquoise waterplateaus. Het water stort zich vanaf de top via terrassen naar beneden en mondt uit in kleine turquoise meertjes waar gezwommen kan worden. De waterval is opgebouwd uit tufsteen. Dit wordt gevormd doordat kalkhoudend water van de rivier steeds nieuwe laagjes kalk achterlaat, echt heel bijzonder!
We waren lekker op tijd dus het was nog heerlijk rustig en dus hadden we de waterval zo goed als voor ons zelf. Een aantal van ons groepje besloten te gaan zwemmen. Dit plan hadden wij in eerste instantie ook alleen het water was echt bok koud!! In Laos koelt het ‘s morgens en ‘s avonds altijd flink af en heb je zelfs lange mouwen of een lange broek aan. Nou deze ochtend was niet veel anders. Met onze voeten in het water kwamen we al snel tot de conclusie dat er niet gezwommen zou worden brrrrr.. misschien later op de middag. ?
We liepen verder langs de terrassen omhoog en kwamen zo uit bij de prachtige top van de Kuang Si waterval. Wij hebben nog niet eerder zo’n mooie waterval gezien, we keken onze ogen uit. Zie filmpje! Na geluncht te hebben besloten we terug te keren naar Luang Prabang want het werd steeds drukker en drukker en er kwamen steeds meer nieuwe bussen vol Chinezen bij. Wat vonden we t jammer dat we nou niet gezwommen hadden ?

Tak Bat

De volgende morgen weer vroeg ons bed uit om de Tak Bat bij te wonen. Elke ochtend vlak na zonsopgang stromen de monniken van Luang Prabang de straten op voor hun dagelijkse bedeltocht. De monniken stellen zich in een rij op om vervolgens aalmoezen en rijst offers van local’s en toeristen te ontvangen. Ze lopen langzaam in een processie, terwijl geknielde mensen eten, wierook stokjes en bloemen plaatsen in de kommen die ze met zich meedragen. Dit ritueel wordt de Tak Bat genoemd. Er zijn bijna 80 tempels in Luang Prabang, dus dit betekend dat er honderden monniken langzaam door de straten lopen bij zonsopgang. Dit ritueel wordt in stilte uitgevoerd, de monniken en de offer gevers spreken niet tegen elkaar. De monniken mediteren terwijl ze lopen, verloren in een stille en rustige trance. De lokalen geloven dat door aan de monniken te doneren dit ze zal helpen te reïncarneren in een hogere vorm van leven. De toeristen die deel nemen zullen waarschijnlijk slechts hopen op een interessante culturele reis ervaring en kans om een unieke foto te nemen.
Helaas doordat Luang Prabang een steeds meer populaire reis bestemming wordt ook dit ritueel negatief beïnvloed door het gebrek aan respect van bezoekers. Vele toeristen nemen foto’s van de monniken met veel te korte afstand, flitsers, niet gepaste kleding etc. Enkele gewetenloze lokale verkopers proberen te profiteren van toeristen door hen oude of onveilig voedsel te verkopen om aan de monniken te geven, waardoor deze later ziek zijn geworden. Hierdoor zijn sommige monniken huiverig om door te gaan met de ceremonie, voor hun eigen veiligheid en gemoedsrust.
Nadat wij dit gelezen hadden waren we erg benieuwd naar wat we konden verwachten. ‘s Morgens vroeg, voor zonsopgang, stonden wij dan ook op om op weg te gaan naar een van deze tempels waar de ceremonie plaats zou vinden. We waren waarschijnlijk weer eens iets te vroeg want het was nog heerlijk rustig op de straten met weinig tot geen toeristen. Dit zag er veel belovende uit vonden wij. Maar niets was minder waar, na zo’n 40 minuten stroomde de straten vol met toeristen en begonnen straatverkopers ons aan te klampen om ons offer-eten aan te smeren. Hier deden wij dus niet aan mee. Vanaf de overkant van de straat konden wij vol ongeloof gade slaan hoe opdringerige, respectloze toeristen zich dichter en dichter bij de monniken opdrongen in de hoop een geslaagde foto te maken voor het thuisfront. Met veel te grote toeters van camera’s flitsten ze in het rond, totaal zonder enig respect of benul voor waar het hier eigenlijk om gaat. Erg jammer dat dit soort vreselijke toeristen deze ceremonie verstoren! Er wordt gevraagd gepaste afstand te houden, niet te fotograferen met flits en al helemaal niet in de weg te lopen, maar nee, dat is schijnbaar teveel gevraagd. We kregen gewoon plaatsvervangende schaamte.
Dus, als je ooit in Luang Prabang bent en je graag mee wilt doen aan de offer ceremonie bij zonsopgang, dan hier wat tips om in gedachte te houden:

• Koop geen voedsel offers van straatverkopers in de omgeving. Vraag anders je hostel om wat rijst voor je te bereiden.
• Kleed je respectvol. Draag iets wat je schouders, borst en knieën bedekt.
• Wees stil gedurende de ceremonie.
• Als je perse foto’s wilt nemen, zorg dan dat je geen flits gebruikt en neem ze vanuit een plaats waarbij je de de processie niet in de weg staat.
• Maak geen oogcontact met de monniken of raak hun handen niet aan.
• Buig altijd om je respect te tonen voor de monniken.
• Kniel met je voeten achter je, het tonen van de zool van je voeten is oneerbiedig in de Laos cultuur. En zorg er ook voor dat je hoofd zich altijd lager bevindt dan de hoofden van de monniken.

Monks Luang Prabang
*Dit is niet onze eigen foto, maar zo hoort het te zijn.

Olifanten optocht

Na deze ceremonie met gemengde gevoelens te hebben bijgewoond gingen we terug naar ons hostel om te ontbijten. Hier werd ons gemeld dat we snel terug moesten naar de hoofdstraat omdat er rond 9 uur een optocht met olifanten zou plaats vinden omdat Luang Prabang 20 jaar bij het UNESCO erfgoed zit, vallen wij even met onze neus in de boter. Wij dus snel terug naar de hoofdstraat, waar het inmiddels leek of heel Luang Prabang was uitgelopen. Snel een goed plekje opgezocht en let the show begin! Het was een mooie optocht waarin alles voorbij kwam waar Luang Prabang voor staat en trots op is. Van hun traditionele beroepen tot sport, dans, zang en klederdracht. De optocht werd afgesloten met een prachtige stoet van olifanten. Hadden wij even een mazzeltje!
Na zes dagen onwijs te hebben genoten van ons verblijf in Luang Prabang besloten we door te reizen naar Vientiane om daar vervolgens de grens met Thailand over te steken. Vanaf hier willen we door richting het zuiden van Thailand waar we uiteindelijk kerst en oud en nieuw zullen vieren.
We vonden Laos echt een prachtig, authentiek land. De mensen zijn er onwijs vriendelijk en grappig. En je kan er even heerlijk onthaasten na alle hectiek die je soms ervaart in Thailand. Desalniettemin kijken we wel weer uit om terug te gaan naar Thailand al is het alleen maar om het heerlijk Thaise eten waar geen enkel ander land aan kan tippen ?
Omdat we van meerdere mede reizigers hoorden dat Vientiane niet zo’n hele boeiende stad is namen we het besluit om niet te overnachten in Vientiane maar rechtstreeks een nachttrein te pakken richting Bangkok. Eerst pakten we de nachtbus van Luang Prabang naar Vientiane (10 uur). Dit was echt een helse rit waarin we 10uur lang in te kleine slaapbankjes gewurmd lagen, waarvan we ook nog eens 7 uur bochtige en hobbelige wegen moesten zien te overleven. We waren blij dat we een reistabletje hadden ingenomen want de bus moest vaak noodstops maken voor onze zieke mede passagiers.
Om half 7 ‘s ochtends kwamen we aan in Vientiane waar we gelijk de grens overstaken naar Nong Khai in Thailand. Daar besloten we dezelfde dag nog de nachttrein te pakken naar Bangkok (14uur). In Bangkok hebben we uiteindelijk wel besloten te overnachten, waarna we de volgende dag weer de nachttrein hebben gepakt van Bangkok naar Surat Tani (14 uur). Maar toen waren we d’r nog niet.
In Surat Thani hebben we de locale bus gepakt, vervolgens overgestapt op een Songthaew die ons weer afzetten bij de ferry en vanaf de ferry hebben we weer een Songthaew gepakt naar ons bungalowtje op Koh Lanta.
Dus hier zitten we dan, na een reis van zo’n 42 uur, op een prachtig eiland in Thailand genaamd, Koh Lanta. Ik ga nu stoppen want ik had al lang en breed met m’n kont in zee moeten liggen. Pfff..Doeiiiii!!!

Chiang Rai

Chiang Rai

Van 27 t/m 30 november verbleven we voor drie nachten in Chiang Rai. Chiang Rai is een klein stadje drie uur rijden vanaf Chiang Mai en is minder bekend onder toeristen. Wij zullen uiteindelijk vanaf Chiang Rai door reizen naar de grens van Laos, het plaatsje Huay Xai. We verbleven deze drie dagen in het Chiag Rai hotel, een simpel maar schoon hotel voor 600 bath (€ 16) per nacht. Na Kiki’s House hebben we namelijk besloten ons “slaap budget” (450 bath) wat omhoog te gooien.

’s Avonds zijn we de stad te voet gaan verkennen en kwamen we op een bijzondere lokale markt terecht waar wij bijna de enige buitenlanders waren. Op de markt werden de meest  (voor ons Nederlanders) “vreemde” dingen verkocht. Van zielige hondjes in te kleine kooitjes tot bakken vol met levende sprinkhanen die men na een aantal minuten frituren lekker oppeuzelt, Mmmm.. !!! Wij kochten, ja sorry geen smeuïg verhaal, gewoon veilig een bord Pad Thai waarmee we op het markt-plein gingen zitten. Daar werd, tot ons grote genoegen, uitbundig geswingd door de locals. We hebben erg genoten en gelachen om de altijd zo timide Thaise mensen met hun nu zo uitbundige dans-moves. Zie filmpje!

De volgende dag zijn we een scooter gaan huren en richting de bekende witte tempel van Chiang Rai gereden, de Wat Rong Khun. We wisten niet wat we zagen, wat een pracht en praal! De tempel is in zijn geheel wit van kleur met wit mozaïek. Dit om de reinheid en de wijsheid van Boeddha  te weergeven. In eerste instantie ziet het tempel complex er hemels en vredig uit, tot dat je beter op de details gaat letten en je de meest bizarre dingen tegenkomt. Doodskoppen die je bij de ingang begroeten, honderden handen bij de brug, richting de ingang van de tempel, die zich aan je proberen te vergrijpen. Armen en hoofden die tevergeefs proberen te ontsnappen aan wat “de hel” voor moet stellen. Daarna moet je de brug over met aan iedere zijde twee monsterlijke wezens  die je met zwaarden en priemende blikken op staan te wachten. Als je dit alles bent gepasseerd kom je uiteindelijk aan bij “de hemel”, die je de toegang tot de tempel verleend. Wij vonden het zo gezegd een bijzonder, hysterisch complex. De bouw van de tempel begon in 1997 en naar verwachting zal het complex pas in 2070 helemaal afgebouwd zijn. Maar desondanks kijk je dus je ogen uit en kan je deze tempel zeker niet missen als je in Chiang Rai bent.

De terugweg kwamen we langs een XXL supermarkt, genaamd de BIG C. Aangezien de 7/11 supermarkten hier niet groter zijn dan een benzinepomp winkeltje besloten we hier een kijkje te gaan nemen, tsja, Tomas en ik zien boodschappen doen gewoon als een uitje ? We kochten XXL pakken Oreo-koekjes, tonijn blikjes en een pak vers volkoren brood, zodat we voor de verandering weer eens een boterham konden eten. We hebben een groot pak met muesli gekocht voor door de yoghurt. Nori vellen, een mini Japanse-mayo en mini soja-saus (om onze sushi verslaving weer even te kunnen stillen) kopen we op de markt wat kleefrijst en avocado’s en hoppa, we hebben een handrol. Bij de uitgang stonden ze verse donuts te maken, 10 voor 35 bath (€0,90) en dan zijn ze nog vers en lekker warm ook!! Nou dat konden we natuurlijk niet weerstaan. Met tassen vol verlieten deze dikkies met een BIG-smile de winkel.
Bedankt BIG C ?

Kookcursus Chiang Mai

Kookcursus Chiang Mai

Op 23 november kwamen we na een rit van zo’n 3 uur weer terug in Chiang Mai. Waar we (vanwege het Loy Kratong festival)  vier nachten hebben geboekt bij Kikie’s House. Nou ik zal je zeggen, dat begon allemaal heel gezellig! We kwamen aan en het eerste wat die jongen achter de balie zegt is; sorry er is iets mis gegaan met jullie boeking (we hadden begin het jaar al onze boeking gedaan omdat we wisten dat tijdens ’t Loy Kratong alles vol zou zitten) een vriend van mij heeft nog wel een kamer voor jullie vrij. Wij dus absoluut niet blij, toch maar naar deze kamer gaan kijken aangezien alles tijdens het festival vol zit. Nou VIES  en een geluidsoverlast, omdat ze het gebouw er naast aan het verbouwen waren. Dus wij zeiden; deze kamer willen we niet regel maar op jullie kosten een taxi voor ons terug naar Pai. Nou dat wilden ze natuurlijk niet doen. Dus wij bleven gewoon in die receptie hangen zo van los het maar op, je maakt nu van jou probleem ons probleem, je had ons ook kunnen mailen dan hadden we in Pai gebleven. Dus toen opeens.. Had hij een kamer voor ons over ?! Zei hij dat hij die kamer apart had gehouden voor vrienden, zo gaat dat dus.

Nadat we onze tassen in de kamer hadden gestald zijn we gelijk op pad gegaan om een Thaise kookcursus te boeken, zodat we in Nederland kunnen blijven genieten van onze favorieten Thaise gerechten. Maar waar we ook kwamen kregen we te horen, hele week VOL!! Gelukkig was er uiteindelijk een kookcursus welke vol was maar ons nog wel in een klas kon plaatsen van tien personen, YES!! Daarna verder op pad om de elephant nature park tour te boeken, VOL, deze moeten we dus helaas van onze bucketlist af halen. Komen we terug op onze kamer, moeten we eerst nog een dikke vette kakkerlak uit onze kamer zien te verjagen wheeeee ?

Al met al dus een beetje een stressvol begin van de dag. Terwijl we nog wel wat te vieren hadden, ons 3 jaar samen zijn. Dus besloten we het als nog goed te gaan vieren en zijn we weer lekker luxe gaan eten bij het restaurant waar we al eerder een keer gegeten hadden, The Riverside bar & restaurant aan de Ping rivier.

IMG_7181

De volgende dag gingen we dus Thais leren koken, whoehoe!! Bij Zabb-E-Lee Thai cooking school. We werden ’s morgens rond 09:00 opgehaald door onze lerares Ann, een vrolijke en vooral grappige dame van 28 die zelf haar eigen kookschool is begonnen. Eenmaal daar aangekomen mochten we kiezen uit verschillende voorgerechten, bijgerechten en hoofdgerechten, alleen het toetje stond al vast, stickyrijst met kokosmelk en mango Mmmmm…!!! Tomas koos voor spring rolls, Tom Kha Kai soep (kip in kokosmelk) Massamun-curry met kip en cashewnoten. Ik had gekozen voor de hier zo bekende papaya salade, Pad Thai noodles, yellow-curry met kip en eier-noodles (soep had ik hetzelfde als Tomas).

We gingen eerst een kleine, traditionele groente en fruitmarkt op om onze ingrediënten in te slaan. Ann leidde ons rond en liet verschillende basisingrediënten van de Thaise keuken zien en ruiken. Eenmaal terug gingen we eerst al onze ingrediënten snijden en op verschillende bordjes verdelen. Vervolgens ging Ann het eerste gerecht, de soep, voordoen waarna wij die daarna zelf mochten gaan bereiden. Telkens als we twee gerechten klaar hadden mochten we die met z’n allen opsmikkelen. Wat een feest! Het was echt een hele leuke middag waarin we veel geleerd hebben over de Thaise keuken met hier en daar wat tips en tricks. Kortom, weer eentje die niet op onze bucketlist mag ontbreken!
P.s. onder aan deze pagina heb ik wat recepten gezet die jullie thuis zelf uit kunnen proberen. Wij ontvangen graag de foto’s met het resultaat.

IMG_7278

Papaya Salade

Tom Kha Kai Soep

Massamun Curry Pasta

Massamun Curry Gerecht

Sticky Rijst met Mango en Kokosmelk

Chiang Mai

Chiang Mai

Na een lange rit van zo’n 14uur met de nachttrein zijn we aangekomen in Chiang Mai en we voelen ons hier al direct thuis. De mensen zijn vriendelijk, er heerst een hoop rust en de sfeer is relaxed.

Chiang Mai is, op Bangkok na, de grootste stad van Thailand. De stad is gelegen in het noorden van Thailand, dat bekend staat om haar schitterende natuur. Vanwege de noordelijke ligging is de stad een beetje geïsoleerd. Dat maakt Chiang Mai uniek. Zo heeft het een eigen cultuur met dialect, festivals en tradities.

Omdat we al om 9 uur ’s ochtends bij ons hostel aankwamen en pas rond 12 uur onze kamer in mochten besloten we onze backpack op te slaan en alvast de buurt te verkennen, opzoek naar een 7/11 supermarkt. Onderweg kwamen we langs tal van eetstalletjes waar we gelijk een heerlijke yellow-curry met kip als ontbijt hebben gegeten.

Ons hostel, 9 hostel genaamd, heeft bij binnenkomst wel wat weg van een gevangenis, alles van beton en 1 klein raampje en het is er bloedheet! De ventilator kan de hitte niet aan, als we onze hand op de muur leggen is de muur gewoon heet. Maar goed we zullen natuurlijk niet vaak binnen zitten en het ziet er voor de rest schoon uit en dat is het belangrijkste.

9 hostel

Na een powernappie en een koude douche besluiten we op pad te gaan, opzoek naar een van de markten die Chiang Mai rijk is. Onderweg stuiten we op een heel mooi restaurant met prachtig zicht over de Ping rivier, genaamd The Riverside Bar & Restaurant. In dit luxe restaurant hebben we een keer heerlijk boven ons budget gesmikkeld, dat mag ook af en toe wel een keertje vonden wij. 700 bath waren we kwijt met z’n tweeën (zo’n € 18,-). Heerlijke Mojito’s gedronken, heerlijke massaman curry’s met kleef lijst en als toetje banaan gekookt in kokosmelk Mmmmmmm…!!!!

IMG_6951

Uiteindelijk belandde we dan toch nog op een markt genaamd, Anusarn market. Na een tijdje te hebben gesnuffeld tussen de kraampjes zien we in een achterafstraatje een groepje ZEER opvallende dames zitten, ze blijken onderdeel te zijn van een Ladyboy Cabaret show. Entree bedraagt 250 baht per persoon (€ 6,50), inclusief gratis drankje. Spontaan stapten we met een van deze opvallende dames de zaal binnen, waarna we moesten gaan zitten bij een tafeltje vlak bij het podium. Niet helemaal op ons gemak namen we plaats. Gelukkig stroomde de zaal langzaam vol met een mix van jong, oud, man en vrouw, wat ons enigszins geruststelde. Alleen Tomas zat nog steeds niet helemaal lekker zo vooraan het podium. Na wat opzwepende muziek ging dan eindelijk, na 20 minuten, het doek open en keken we vol bewondering naar dames in schitterende kostuums die enthousiast dansten en playbackten op de muziek. Er kwam van alles voorbij: van een energieke, Tina Turner tot heerlijke meezingers als ABBA en Lady Gaga. We waren lekker van de show aan het genieten toen, geheel onverwachts (maar waar Tomas wel al bang voor was) een van de Ladyboys bij Tomas op schoot ging zitten en hem kort een lapdance gaf. Tomas wil het er verder niet meer over hebben, maar ik kan je verzekeren dat het een hilarische avond was om nooit meer te vergeten. Dus, als je ooit een bezoekje brengt aan Chiang Mai dan mag je deze show absoluut niet missen. Tomas: maar pas op dat ze je niet vooraan bij het podium zetten!?

Koh Chang

Koh Chang

Koh Chang, het op een na grootste eiland van Thailand, nabij Cambodja. Wordt ook wel het olifanten eiland genoemd omdat het eiland enigszins de kop heeft van een olifant.

Wij verblijven hier op het zogezegd leukste strand “Lonely Beach” oftewel Hat Tha Nam.
Na 6 dagen strand, relaxen, hangen, eten, slapen, strand, chillen, eten en nog meer hangen kunnen we met zekerheid zeggen (ook al is dit pas ons eerste eiland) Koh Chang is CHILL!!

Na een busrit van 6 uur vanuit Bangkok Ekkamai busstation pakte we de Ferry vanaf de Laem Ngop Pier richting Koh Chang. Hier konden we voor 200 bath een taxi truck naar onze verblijf op Lonely Beach pakken, Oasis Bungalows. Deze bungalows stonden in de Lonely planet en op meerdere websites als een goed verblijf aangeschreven. Wij dus met goede verwachtingen heen, en ik moet je zeggen de bungalows hadden ook zeker wel wat, midden in de bushbush, hangmatje voor de deur, rieten dak boven ons hoofd en dan heb ik t nog niet eens gehad over de douche, die was vet! (Zie foto) totdat.. wij naar bed gingen.. eerst werden we bij terugkomst in ons hutje al opgewacht daar ratten die alle kanten op stoven toen wij binnen kwamen, oke, we zitten tenslotte in de jungle. Vervolgens toen we lekker in bed lagen begon het buiten tropisch te regenen, heel gezellig dat geroffel op het dak. Maar daar dachten de ratten plus joekels van baardagamen hetzelfde over. Met families tegelijk kwamen ze bij ons naar binnen, het leek wel een dierentuin!!! Tomas en ik waren blij dat we bij elkaar onder de klamboe lagen en we hebben echt geen oog dicht gedaan! Ha Ha. Toen er de volgende ochtend ook nog eens joekel van een baardagame voor Tomas z’n voeten uit de lucht kwam vallen wisten we het zeker, we gaan opzoek naar een ander huisje! Achteraf gezien een bijzondere, grappige ervaring maar voor ons TOO much animals!!

Tassen weer op de rug en opzoek naar een nieuw huisje, en die hebben we gevonden hoor!! Een heel schattig roze bungalowtje genaamd Sea Flower bungalow. En dat voor maar 50 bath meer dan de Oasis bungalow ( 500bath per nacht zo’n € 13 omgerekend) en daar zijn we dan ook gelijk de rest van ons verblijf op Koh Chang gebleven, heerlijk!

Je kan op Koh Chang jungle tochten maken, watervallen bezoeken, snorkelen, kanoën, olifant rijden (waar wij geen voorstander van zijn) of een scooter huren om de overige stranden te bezoeken. Maar zoals ik al eerder schreef hebben wij lekker helemaal niks gedaan, even rustig acclimatiseren. Lekker beetje zwemmen in het prachtige blauwe, heldere water. Beetje boekjes lezen, spelletjes doen, naar de horizon staren, genieten van de rust en het heerlijke eten. (We zijn nu al verslaafd aan de Thaise bananen pannenkoeken, als iemand het recept weet, let us know!)

Morgen zullen we rond 13:00 de Ferry terug pakken naar het vaste land om daar weer de 6 uur durende busrit terug te maken naar Bangkok. Niet dat we nou heel erg zin hebben om weer een paar dagen in deze drukke, stinkende stad te vertoeven maar we willen nog graag naar de drijvende markt, Amphawa, en vanuit Bangkok pakken we uiteindelijk ook de nachttrein richting Chiang Mai. Maar voor nu nog even heerlijk een avond genieten van het rustige Koh Chang!

We hebben vanmiddag nog even een armbandje gekocht bij een oud vrouwtje die de hele dag het strand af en aan loopt in de hoop wat van haar armbandjes te verkopen. Tomas paste alleen de armbandjes niet, nu heeft hij een armband om die eigenlijk gemaakt is voor om je enkel. Nou dat vrouwtje heeft hem bescheurd, you big, big everything, BIG EVERYTHING!!! schaterde ze. Good luck for you, good honeymoon!!  Haha

Bangkok

Bangkok

Wauw, waar zal ik eens beginnen.. ヅ

Na uitgezwaaid te zijn op Schiphol door onze lieve families stapten we om 13:20 het vliegtuig in om de 11 uur durende vlucht te maken richting Thailand, Bangkok.

Rond 15:30 kregen we ons avond eten geserveerd, 18:00 ging het licht uit en om 22:00 (Nederlandse tijd) ging het licht weer aan voor het ontbijt met een vrolijke GOOD MORNING, komisch vonden wij. Half 1 ’s nachts (NL tijd) half 7 ’s ochtens (Thaise tijd) werd de landing ingezet en hier zijn we dan, in Bangkok!

Tassen op de rug en met de skytrain en metro richting ons Hotel, het Krungkasem Skrikung Hotel. Wat waren Tomas en ik blij dat we bij ons Hotel aankwamen en onze tassen af konden doen. Rond 11:00 is het hier namelijk al heerlijk broeierig warm en aangezien wij nog lange kleding aan hadden vanuit Nederland werden die tassen (nu al) onze vijand.

Nog maar 11:00 ‘s morgens en we stonden al te tollen van vermoeidheid op onze benen, het idee dat we tot ‘s avonds moesten wachten om te kunnen slapen hielden we niet lang vol, toch maar even een powernappie gedaan. Nou je raad het al, het werd er niet beter op, m’n oogleden trilden gewoon toen ik mezelf verplichtte op te staan! ?

HUP, onder de douche en daarna dachten we even “makkelijk” een boodschapje te kunnen gaan doen bij de 7/11 supermarkt  hier twee straten verderop. We moesten alleen nog even oversteken. Nou hadden we dat mooi even mis, aan beide kanten van de straat, een continu doorlopende sliert aan toeterende bulderende auto’s gingen aan ons neus voorbij en na 5minuten, 10minuten, 15minuten, 20minuten nog!! Tomas bezorgde me nog bijna een hart verzakking toen hij dacht dat ze wel even voor hem zouden stoppen voor het zebrapad. Nee dus, dat hebben ze hier alleen voor de sier! Maar goed, we waren niet de enige die na tig pogingen nog steeds aan dezelfde kant van de weg stonden dus we konden d’r wel om lachen en we hebben natuurlijk aaaaalle tijd!

’s Avonds lekker gesmikkeld van vegetarische Pad Thai bij een straat stalletje waar veel locals aan het eten waren, dit leek ons wel betrouwbaar. 120 Thaise bath moesten we na afloop betalen, omgerekend zo’n 3 euro met z’n tweeën! Ik zeg kicken!

Daarna China Town bezocht, een van de meest boeiende wijken in Bangkok. Enorme hoeveelheden knipperende neonreclame, straten VOL met honderden eetkraampjes en andere restaurants die hun terrasjes en eetwaar buiten uitstallen. Hier gaan we zeker vanavond smikkelen, Yummy!

Later meer, Liefs!

❤ ❤ ❤