Great Barrier Reef

Great Barrier Reef

Er waren een aantal cruises waarmee we de Great Barrier Reef op konden. Uiteindelijk hadden we voor een wat kleiner bedrijf gekozen. Dit bedrijf had alleen maar zeebiologen in dienst en nam maar een beperkt aantal mensen mee het reef op. Dit sprak ons wel aan en uiteindelijk bleek dit ook de juiste keuze.

We moesten vroeg opstaan om vervolgens vanuit onze free-camp (gratis camping-spot) vanuit de bergen naar Port Douglas te rijden. Hier vertrokken we om 8 uur met de boot naar het Opal reef. We hadden speciaal voor dit reef gekozen, omdat dit een van de weinige reefs is waar de kleuren nog duidelijk aanwezig zijn. Het gaat, door de opwarming van het water, niet goed met het reef, waardoor de kleuren verloren gaan.

Tijdens onze trip zijn we naar 3 verschillende plekken gegaan en ik kan je zeggen…. Het was gaaf!! We kregen voordat we het water ingingen speciale stingersuits aan (een zwart pak voor over je lichaam, benen, armen, handen en hoofd zodat je moeilijk gestoken kan worden) en konden daarna het water in. Op het moment dat je het water ingaat kijk je onder water even goed om je heen en gelijk zwom er al een gigantische vis voorbij. Beetje creepy, maar hij was gewoon nieuwsgierig. Je mocht alleen niet aanraken. Daarna kon je vrij zwemmen bij het reef. Super mooi. We hebben nog nooit zoveel verschillende kleuren vissen en koraal gezien en de hele beleving was echt fantastisch. Er werd door de biologen af en toe wat naar boven gehaald en Kim heeft zelfs nog een grote zeekomkommer vastgehouden. Dit is eigenlijk een grote spier met een verteringsysteem. Deze dieren hebben geen hersenen maar schijnen alleen de filters van de oceaan te zijn.

De laatste reef was de meest bijzondere. Hier werd verteld dat je vanuit de boot via reef kanalen moest zwemmen, totdat je bij een soort van grote “vissenkom” kwam. Hier waren echt alle soorten vissen en koraal in alle felle kleuren te vinden. Al dat leven en al die kleuren was zo mooi om te zien. De biologen lieten vaak speciale dingen zien, zoals gigantische soort oesters die dicht gaan als je je arm voor hun “bek” heen en weer beweegt. We hebben de clownfish (nemo) gespot, prachtige anemonen en heel veel bijzondere vissen die we nog nooit eerder hebben gezien. Deze hele dag was eigenlijk niet te beschrijven hoe bijzonder het was.

Na de fantastische dag op de outer reef, zijn we begonnen aan onze reis terug naar het zuiden. Onderweg hadden we nog afgesproken met wat andere reizigers die we al eerder ontmoet hadden en in de buurt waren. Hiermee zijn we nog naar een waterval geweest en hebben daar heerlijk gezwommen en van de rotsen gegleden. Voelden ons weer helemaal weer kind :p

Uiteindelijk hebben we nog bij de Whitsunday Islands een tour gedaan langs whitehaven beach. We hebben nog nooit zo’n mooi strand gezien. Spierwit poederzand, prachtig helder blauwe water. Echt een bounty island.

Terwijl we doorreisden kwamen we er langzaam achter dat we eigenlijk wel een beetje klaar waren met reizen (voor nu). Ik heb in Australië in korte tijd 20.000 kilometer afgelegd en ben het autorijden momenteel helemaal zat. In Australië hebben we alles kunnen zien en beleven wat we wilden dus hier zijn we wel uitgereisd. We hadden ons nog wel even verdiept in andere landen in Azië waar we misschien nog wilden kijken maar merkten naarmate de tijd verstreek dat we allebei momenteel een beetje reismoe zijn. Na veel praten, wikken en wegen kwamen we er samen uit dat het goed geweest is zo. We hebben 7 fantastische maanden mogen reizen. Een ervaring die niemand ons meer afpakt maar voor nu is het goed zo. We verkopen onze Sunny en gaan lekker naar huis. Terug naar Nederland, lekker met jullie de zomer vieren.. want dat hebben we tenslotte nog niet genoeg gedaan 😉

Aangezien het nu low-season in Australie is dachten we dat het nog wel eens lastig kon worden om de camper te verkopen. We hadden dus 2 maanden gerekend voor de verkoop en besloten hem daarom al bij Airlie Beach op Gumtree (ebay) te zetten met als kanttekening dat we nog aan het reizen waren richting Sydney en dat we met 2 weken eerst in Byron Bay zouden aankomen voor we naar Sydney door zouden reizen.

Wat echter bleek, was dat onze gele hippiecamper wel heel erg gewild was. Binnen drie dagen hadden we al acht geïnteresseerden voor onze Sunny! Vanaf toen ging het eigenlijk heel snel.  Onze eerste kijker, Channey genaamd, hadden we op de Goldcoast. We spraken af dat we op onze route richting Byron Bay wel even bij haar langs zouden rijden. Ze was heel erg geïnteresseerd en een vriend van haar (een monteur) was ook heel enthousiast over de staat van onze Sunny. Nog geen twee uur later kregen we dan ook ons eerste bod. Dit bod was alleen 1000 dollar lager dan onze vraagprijs en dit vonden wij dan ook te laag. We hadden een redelijk tegenbod gedaan van wat wij vonden dat Sunny minimaal waard was. Hier ging ze niet direct mee akkoord, omdat ze niet zeker wist of ze het geld bij elkaar kon krijgen. Ze zou het ons de komende dagen laten weten zei ze. Wij hadden echter al onze volgende kijker op onze route gepland staan en haar dat ook verteld. Dus als ze hem wilden kopen ze dat dan wel vandaag of morgen moest laten weten.

Een dag later hadden we onze volgende afspraak staan in Byron Bay met twee Fransen meiden. Ook zij waren dol enthousiast alleen wilden ze nog wel even voor dat ze een bod gingen doen met Sunny langs de garage voor een check. Helaas, voor hun, bleek toen we aankwamen bij de garage dat deze gesloten was (het was tenslotte zaterdag). Ze vroegen of we na het weekend met hun een afspraak konden maken om de check uit te kunnen voeren. Op dat moment kregen we een berichtje van Channey waarin ze stuurden dat ze hoopten dat de camper nog niet verkocht was. We lieten die Franse meiden dan ook weten dat we het prima vonden om na het weekend met hun een afspraak te maken maar dat de kans groot was dat de camper dit weekend al verkocht kon zijn.

Deze Fransen meiden zaten zelf ook in een moeilijk pakket aangezien ze aankomende week hun appartement in Byron Bay uit moesten. Gunstig voor ons. Dus na een lange discussie tussen de Fransen zeiden wij dat ze echt niet bang hoefden te wezen dat ze een miskoop zouden hebben. Dat er eergister nog een monteur naar gekeken had, de vriend van Channey, en dat hij erg enthousiast was. Voor het laatste zetje lieten we ook nog even het net gestuurde bericht zien die Channey had gestuurd en dat was geloof ik de druppel. ‘We have a deal!’ zei een van de Fransen. We nemen hem voor de vraagpijs! Nou je kan wel geloven dat Kim en ik het weekend op een roze wolk zaten. Binnen 2 weken de bus verkocht voor de vraagprijs!

Wij hadden de volgende dag weer onze backpacks tevoorschijn gehaald en zijn druk bezig geweest met inpakken. Na zondag toch nog even een gedoe van de fransen betreft geld, afspraken en de slechte communicatie van hun kant door gebrekkig Engels, hebben we maandag dan toch nog onze  Sunny overgeschreven op hun naam en het geld in ontvangst genomen.

Het was wel even raar en moeilijk om afscheid te nemen van onze fantastische Sunny, ons trouwe huisje op wielen waar we zoveel mee hebben meegemaakt. Maar het hielp wel dat we er goed geld voor hadden gekregen en over de verkoop geen 2 maanden, maar 2 weken deden.

Dit hebben we natuurlijk heerlijk gevierd door in Byron Bay  een restaurantje te pakken. Eindelijk niet op een budget.  Die avond hebben we direct een nachtbus geregeld richting Sydney. Hier hadden we hetzelfde hostel geboekt die we ook aan het begin van onze reis hadden. Ondertussen had ik ook contact gehad met Kilroy om de vliegtickets om te zetten. Ook dit ging allemaal sneller dan verwacht waardoor we aanstaande zaterdag 28 mei terugvliegen naar Amsterdam. Na een lange vlucht komen we dan op maandag 30 mei in de ochtend aan op Schiphol.

Maar voor nu zijn we heerlijk aan het genieten in Sydney. Via ons Hostel kregen we gratis kaarten voor de Musical; We will rock you van Queen en zijn we gisteren naar de grootste Imax cinema in de wereld geweest, de film Junglebook. Een heerlijke afsluiting van onze reis.

Terugkijkend op onze reis hebben we echt zulke fantastische ervaringen opgedaan en zijn we op hele bijzondere plekken op de wereld geweest. Van het lekkere eten en de mooie cultuur in Thailand, de jungle en mooie natuur van Loas, tot het gigantische en bijzondere Australië. Tasmanië hebben we samen met Carina en Gino afgereisd en we moeten zeggen, dat wij dit ook wel het mooiste deel van Australië vonden. Naar het noorden van Thailand gaan we zeker nog een keer terug en andere landen in Azië staan nog op ons verlanglijstje. Gelukkig hebben we nog een heel leven om hierheen te gaan en we zijn er wel uit dat deze reis het begin was van de vele reizen die nog gaan volgen. Met een super gelukkig, voldaan gevoel en nog verliefder dan we al waren keren we terug naar huis. Holland here we come!

Blue Mountains

Blue Mountains

Nadat Carina weer terug naar Nederland was gevlogen, was Gino nog een kleine week bij ons in Warragul voordat hij naar vrienden vertrok in Clyde, Thom en Mahalia. Een weekend daarna hebben wij Gino opgezocht. Thom en Hamalia waren super gastvrij. Er werd heerlijk voor ons gekookt, lam met aardappeltjes en groenten. Ook hadden ze allemaal Nederlandse koekjes in huis gehaald, ja dat hebben ze hier ook in de schappen liggen, stroopwafels, speculaas en bitterkoekjes. ‘s Avonds namen ze ons mee naar een drive-in bioscoop, zoals in Amerikaanse films. Super gaaf. We hadden onwijs genoten. Gino is het weekend daarna doorgevlogen naar Nieuw-Zeeland.

Wij zijn die weken erna druk bezig geweest met werk zoeken. Dit bleek echter moeilijker dan we gehoopt hadden. Het hoogseizoen in het zuiden was voorbij en de winter kwam eraan. Dit betekende niet alleen dat er weinig werk was, maar ook dat het fris werd. Vooral in de avond en ochtend. Brrrrr….. Gelukkig kregen we van een hele lieve buurvrouw, waar we een keer voor gekookt hadden, tijdens Pasen een elektrisch kacheltje cadeau. Super lief want die hadden we ook hard nodig. Overdag was het nog 20 graden en ’s avonds zaten we wolkjes te blazen in onze camper.

Na een week rond te hebben gekeken voor werk hadden we een dorp verder, in Packenham, gesoliciteerd bij Avan campers. Gino had hier een paar jaar geleden gewerkt en hier schenen ze vaak mensen aan te nemen en goed te zijn met betalen. Het idee was dan dat ik de Campers van binnen in elkaar ging zetten en dat Kim ze daarna schoon ging maken voor de verkoop. Vlak voor Pasen hadden we onze sollicitatiebrieven ingeleverd en er werd ons verteld dat we na Pasen gebeld zouden worden. Dit zou wel even kunnen duren, omdat het bedrijf met Pasen dicht zou zijn. Na ruim een week wachten heb ik de telefoon gepakt en de PR manager zelf maar gebeld. Hij zei dat hij even ging kijken waar hij ons in het bedrijf kon plaatsen en verzekerde ons dat hij de week erna op de dinsdag of woensdag terug zou bellen. Die dagen belde hij ook niet, dus had ik weer de telefoon gepakt. Na een aantal keer zeggen dat hij terug zou bellen en hij ons wel hoop gaf door te zeggen dat er waarschijnlijk wel plek zou zijn, werden we toch weer niet teruggebeld. We waren er een beetje klaar mee, dus belde ik hem voor de laatste keer vriendelijk op met het verzoek of hij ons duidelijkheid kon geven. Hier kregen we het antwoord dat er op het moment geen werk was, maar misschien de week erop wel, dus of we nog even wilden wachten. Hier heb ik hem netjes duidelijk gemaakt dat ik het absoluut niet netjes vond om ons valse hoop te geven en zijn bel afspraken niet na te komen. Uiteindelijk bood hij zijn excuses aan dat het inderdaad niet netjes van hem was. Prima, maar wij gaan niet nog een week wachten. Dit was het moment dat we besloten naar het noorden door te reizen, de zon achterna.

De eerste rit die we maakte was richting de blue mountains boven Sydney via de kustroute. Dit was ongeveer 1200 km rijden. We hebben dit met 2 overnachtingen gedaan, waarvan de tweede op een bijzondere plek. De 2de overnachting kwamen we op een freecamp in kangaroo valley. Hier kwamen we aan op een grote en goed onderhouden camping met veel gras, midden in de bergen. Echt een hele mooie plek. Dat het hier donker werd en wij lekker aan het relaxen waren, begon ineens de camper heen en weer te schommelen. Kim: “Tomas, doe jij dat”? Tomas: “Nope”. Wij met een zaklamp naar buiten schijnen, bleek het dus een Wombat te zijn die jeuk had aan z’n kont en onze treeplank van de camper gebruikte om tegenaan te schuren. Hadden niet verwacht dat die beesten zo groot waren. Heel bizar. Het schijnt dat Wombats de hele dag slapen in hun hol en ’s avonds gras eten. Voor de rest doen ze vrij weinig. Ze zien ook bijna niks, dus dat wij naar de wc gingen moesten we uitkijken dat we niet tegen een Wombat aanliepen.

De dagen erna hebben we in de blue mountains vertoefd. Hier wilden we graag een wandeling maken en de three sisters bekijken. Dit is een bijzondere rotsformatie in de oudste vallei van de wereld (volgens sommige websites). In ieder geval heel oud. We kwamen hier vroeg aan om de drukte voor te zijn. Het was die ochtend vrij mistig, dus dat gaf een bijzonder effect. We hadden bedacht de wandeling te doen met de 900 traptreden. Met deze wandeling kom je langs punten met mooie uitzichten over de vallei en de blue mountains. Het is normaal de bedoeling dat je met de 900 traptreden stijl omlaag gaat naar het dal en vanaf daar met een kleine wandeling met een soort trein weer omhoog. Wij hadden echter bedacht dat we die berg ook weer omhoog wilden en dus niet met de trein terug wilden gaan. Dat betekende dus spierpijn de volgende ochtend. But we did it!

De volgende freecamp was wat dieper de blue mountains in. Sunny had het even zwaar, maar ging lekker op z’n eigen tempo de bergen in. Op deze freecamp stonden we aan een groot meer met vele andere reizigers. Deze plek hadden we uitgezocht, omdat hier gratis douches waren. Aangezien Australië heel duur is en de freecamps over het algemeen wel bevallen, hebben we besloten om de hele reis langs de eastcoast, freecamps te pakken. Scheelt ons toch weer 40 dollar per dag. Dit betekent echter wel dat we af en toe iets om moeten rijden om te douchen of wat vaker de zee in moeten springen. Heel vervelend.

Vanaf Sydney zullen we onze rit vervolgen richting de eastcoast. Het zal een lange rit worden, vooral omdat je over het algemeen maximaal 100 rijdt. We zullen het zien.

Tasmanie deel 2

Tasmanie deel 2

Na het prachtige Maria Island zijn we doorgereden naar Hobart. We hadden van veel mensen gehoord dat hier een beroemd museum zou zijn, genaamd MONA (Museum of Old and New Art). Wij hadden hoge verwachtingen van dit museum en besloten dus ook om 35 dollar per kaartje uit te geven. MONA ligt iets boven Hobart in een buitenwijk. Het museum is gebouwd door de Australische ondernemer, David Walsh welke opgegroeide in deze wijk. Hij heeft het museum hier gebouwd om de wijk meer te laten bloeien. David Walsh is rijk geworden door algoritmes te gebruiken tijdens kansspelen en om op die manier casino’s te verslaan in hun eigen spel. Er zijn zelfs mensen die speciaal naar Hobart vliegen voor dit museum. Het zou gaan om een deel van zijn privéverzameling.

Het gebouw zelf is deels onder de grond en zag er heel bijzonder uit. Dat mocht ook wel, want om het gebouw te bouwen was er 80 miljoen dollar nodig en in het gebouw staat nog eens voor ruim 30 miljoen dollar aan kunst. We moesten een aantal trappen naar beneden om de eerste delen van de kunst te zien. Ik ga verder niet zoveel vertellen over zijn kunstcollectie en de exposities, maar het sloeg absoluut helemaal nergens op. Ik heb aardig wat kunst en museums gezien in mijn leven en vaak zit er een verhaal achter wat dan bijzonder of interessant kan zijn, maar dit sloeg gewoon helemaal nergens op. Dit was in mijn ogen “kunst” van kunstenaars waarvan de kunstenaars niet helemaal goed waren ofzo. Wij snapten ook niet waarom iedereen dit zo bijzonder vond. Ik heb nog geprobeerd om de achterliggende gedachte achter de kunst te begrijpen, maar na veel lezen over de “kunstenaars” bleek deze er gewoon niet te zijn. Denk aan racistische poster waar de mening van de kunstenaars in your face was, aan ingegipste vagina’s aan de muur of een huppelende vrouw in een kinderjurk, een gemummificeerd paard aan het plafond tot een poepmachine. Was het dus een kunstmuseum? Nee, dit was een verzameling van random bizarre en nietszeggende objecten. Meestal ben je na het zien van bepaalde dingen blij dat je het toch gedaan hebt, maar in dit geval was het zonde van ons geld.

Na het Mona museum zijn we doorgereden naar een camping in Snug. Dit is een dorpje iets naast Hobart aan het strand. We zijn vanaf dit dorpje naar de Tahune Airwalk geweest. Deze Airwalk ligt midden in een Nationaal Park en was best nog een stukje rijden. De Tahune Airwalk is een aangelegde constructie ver boven de grond, waarmee je door de bomen heen loopt met mooie uitzichten over de rivieren. Het was vooral een hele mooie wandeling.

Terug in Snug hebben een avondje kangoeroe gegeten om het toch eens te proberen. Het is wat steviger vlees, maar niet heel anders dan ander vlees. Op 4 maart hebben we de verjaardag van Kim gevierd.

Kim: ‘Ik voelde me echt jarig! Ik werd ’s morgens wakker met een heerlijk zonnetje en een strak blauwe lucht (in Nederland heb ik meestal winterweer). Gino vroeg of ik mee wilde lopen richting strand, daar had hij een picknicktafel versierd en een ontbijtje in elkaar geflanst, zo lief! Ik kreeg allemaal lieve kaartjes, cadeautjes en telefoontjes van het thuisfront. Na het eten speelde Gino ook nog eens een stukje op zijn Ukelele. Echt zo onwijs lief!! Ik was helemaal overdonderd. ’s Avonds als afsluiting nam m’n moeder ons ook nog mee uiteten. Gewoon een top verjaardag gehad dus!’

Na Kim d’r verjaardag zijn we in één keer weer naar het noorden gereden. Dit keer richting het stadje Pinguïn. Pinguïn is een stadje 30 minuten van Devonport vanwaar we de boot weer terug namen naar Melbourne. We kwamen aan bij een camping vlak langs het water. We hadden ons campertje neergezet op een plek met een prachtig uitzicht en heerlijk zacht gras. Die avond had Carina ons mee uit eten genomen, omdat Kim nog steeds jarig was. We wilden allemaal graag Thais eten en bleek het nou dat in Pinguïn een van de beste Thaise restaurants was. Tenminste, dit vertelde de eigenaar van dat restaurant ons voordat we naar binnen gingen. Haha. Gelukkig werden er heerlijke gerechten voor ons op tafel gezet. Zelfs zo lekker, dat we de dag erna weer hier zijn gaan eten. Erg he….. Pinguïn zelf stelde niet zo heel veel voor. Er was een klein marktje met antiek en Gino had sjans van een chinees waar hij niet meer vanaf kwam. We hebben ons hier dus wel geamuseerd.

Op 7 maart moesten we weer vroeg ons bed uit. Vandaag was de dag aangekomen dat we weg gaan van het fantastische Tasmanië. We moesten om 6 uur in de ochtend inchecken en werd er weer een papiertje met elastiekje om onze gastank gedaan. Om 9 uur vertrok de boot en moesten we weer 9 uur varen. Toch maar even naar de bioscoop geweest op de boot om de tijd te verdoen en ik had de nieuwste Star Wars nog niet gezien. We hebben gedurende onze tijd op Tasmanië heel veel geluk gehad met het weer. Voordat we er waren was het namelijk rond de 19 graden en de dag nadat we weer terug waren op het vaste land werd het er rond de 14 graden. Wij hebben 2 weken lang rond de 25 graden zon gehad en waren dus met z’n allen lekker verkleurd. Helaas was Carina naast bruin ook blauw verkleurd.

We hebben met z’n allen onwijs genoten van Tasmanië en hadden niet verwacht dat het zo ontzettend mooi was. Het weer speelde natuurlijk ook zijn rol, maar Tasmanië is wel een hele bijzondere plek op deze aarde en we zijn blij dat we dit tijdens onze reis hebben mogen zien.

“I love to sit in silence,, 
Beneath the shady trees and listen to the song of birds and the buzz of bees.. 
I love to sit in Silence and watch the clouds roll by..
Then read a book or sing a song and hear the wild birds cry..
I Love to sit in silence,,
When the day is almost done and see behind the distant hill..
The paint glow of the sun”

Tasmanie

Tasmanie

Nou, daar zijn we weer hoor. Na heel veel kilometers hebben we dan eindelijk weer een verslag. We hebben weer veel beleefd en gezien. Dit keer niet met z’n tweeën, maar met z’n vieren. Laten we beginnen bij het begin.

Op veertien februari zijn we vroeg ons bed uitgegaan en richting het vliegveld van Melbourne gereden. Het vliegveld was aan de andere kant van Melbourne, dus twee uur rijden. Het was die dag een speciale dag waar wij erg naar uit keken. Vanaf die dag zouden Carina en Gino een maand lang samen met ons meereizen.

Ze landde rond een uur of negen in de ochtend en waren rond een uur of tien door de douane. Wij waren al een tijdje aanwezig en waren rondjes aan het rijden totdat we ze op konden pikken. Parkeren op het vliegveld is namelijk vijftien dollar per kwartier. Bizarre prijzen, dus dan maar rondjes rijden. Uiteindelijk werden we gebeld door Gino dat ze klaarstonden bij de one minute pick-up. Wij kwamen aanrijden met onze gele Sunny vlak achter een dikke Rolls-Royce. Gino en Carina stapte in en daar gingen we. Op weg naar onze camping in Warragul. Eindelijk kon Kim haar mams en broer weer zien en omhelzen.

Op onze camping hadden we van tevoren al van alles klaargemaakt. We hadden vlaggetjes gekocht en een toblerone cheesecake gemaakt. De dag dat Carina en Gino in Australië aankwamen was Carina namelijk jarig en 26 jaar getrouwd. Dit moesten we natuurlijk wel even vieren. ’s Avonds konden we even heerlijk bijkletsen onder het genot van zelfgemaakte Thaise gerechten. In onze camper kan met behulp van planken een derde bed gemaakt worden in de pop-top. Hier ging ik de komende tijd slapen als lichtgewicht. Carina kon dan naast Kim beneden. Een prima oplossing, maar wel een gedoe om alles elke avond weer op te bouwen.

Het eerst plan was om een paar dagen na aankomst The Great Ocean Road af te rijden, de 22ste van maart naar Tasmanië te gaan en na Tasmanië Melbourne te bezoeken. Dit plan werd al snel gewijzigd. Het werd een paar dagen wat minder weer, dus besloten we eerst Melbourne te doen, dan Tasmanië en daarna The Great Ocean Road. We zijn dus in de eerste week naar Melbourne geweest om daar alles met ze te ontdekken. Heerlijk rondlopen en koffietentjes afgaan. Uiteindelijk zijn Kim en Carina naar Fitzroy gegaan om allemaal vintage winkeltjes af te gaan. Lijkt op de negen straatjes van Amsterdam. Gino en ik zijn naar een gigantisch casino gegaan aan de andere kant van het water. Tegen het einde van de middag hadden we weer met elkaar afgesproken om naar de Victoria food market te gaan waar Kim en ik al eerder waren geweest. Hier keken we met z’n allen opnieuw onze ogen uit hoeveel lekker eten je voor het kiezen had. Heerlijk!!

Op 21 februari moesten we vroeg in de ochtend inchecken bij de Spirit of Tasmania. Dit is de enige boot die jou en je auto mee kan nemen naar Tasmanië. We waren mooi op tijd en konden als een van de eerste door naar de controle. Van te voren hadden we al gelezen dat ze heel erg streng zijn wat betreft eten meenemen naar het eiland. Het voelde nog strenger dan bij de douane van het vliegveld. Elke auto werd ondervraagd en al je groente, fruit en dierlijke producten moest je afgeven en achterlaten. Het was een heel gedoe, aangezien onze hele auto vol zat met bagage. Gelukkig hadden we alle spullen die niet mee mochten in een tas gedaan en mochten we zonder de hele camper te doorzoeken doorrijden. Ohja, wel nog even een elastiekje met een papiertje om de gastank, dat is namelijk veel veiliger….

Tasmanië is ongeveer 2 keer groter dan Nederland en telt ongeveer 600.000 inwoners. Bizar om dan te horen dat Nederland zijn 17 miljoenste inwoner heeft gekregen. Het duurt ruim 9 uur om er te komen met de boot. Tasmanië is de meest zuidelijk plek van Australië, dus je gaat letterlijk down under in down under. De boot zelf was vrij luxe. Je had er een bioscoop, lekkere stoelen om in te loungen en natuurlijk een gameroom. Gewoon een groot huis op het water. De heenreis hadden we echter wel voornamelijk geslapen.

Om zeven uur ’s avonds kwamen we aan bij Devonport. We hadden nog geen camping geregeld, maar dat was ook niet het eerste waar we aan dachten dat we van de boot afreden. We dachten alleen maar….. Honger! Snel de Mc Donalds in de Tom Tom en gaan. Gelukkig nam er nog iemand de telefoon op bij een camping in de buurt, zodat we na het eten de camping op konden. Het begon al donker te worden, dus snel de tent opzetten. Terwijl we de camping overliepen viel het ons al op dat er af en toe iets wegschoot in de schaduw. Dat we bij de camper aankwamen konden we duidelijker zien wat het precies was. Honderden Walibi’s over de hele camping verspreid. Super bijzonder. Onze eerste ontmoeting met Tasmanië was al goed. Wel overal Walibi poep, dus Gino moest even goed kijken waar hij z’n tentje neer ging zetten.

De volgende dag zijn we doorgereden naar een oud stadje ten zuiden van Launceston genaamd, Evandale. Dit scheen een historisch stadje te zijn. Als een Australiër zegt dat een gebouw of stad historisch is, moet je er vanuit gaan dat jouw huis in Nederland ongeveer uit hetzelfde bouwjaar komt. Veel geschiedenis kent Australië zoals het nu is niet. In Evandale hebben we even koffie en Chai tea gedronken en kregen we een tip dat we tijdens onze trip door Tasmanië zeker langs het strand Seymour moesten gaan. Even genoteerd dus.

Vanuit Evandale zijn we direct doorgereden naar Binalong Bay aan The Bay of Fires. Hier had ik een freecamp gevonden, dus dat leek ons wel wat. Onze rit er naartoe was al prachtig, maar wat we bij de freecamp aantroffen was echt overweldigend. Denk aan een heuvel met aan twee kanten strand met super blauw water en spierwit zand, waar elke nacht pinguïns aankomen om te overnachten. Dit was het strand waar wij dus ook een oververmoeide Pinguïn aantroffen, wat volgens de locals niet zo vaak voor komt. Wij stonden met onze Sunny bovenop de heuvel met de keuze naar welk strand je wilt. Een verschrikkelijk dilemma op dat moment. Ohja, er was nog iets wat we moesten doen. Genieten!

Na 2 nachten op de prachtige freecamp te hebben gestaan zijn we doorgereden langs de kust richting het zuiden. Langs deze weg zouden we ergens een afslag moeten nemen richting de plek Seymour. De eerste keer reed ik er, nog genietend van het landschap, met volle vaart voorbij. Even keren en het kleine bordje met de afslag vinden. We reden een soort off-road pad op en hadden geen idee waar we heen moesten. Er stonden hier vooral hele mooie huizen en privé wegen. Uiteindelijk vonden we een kleine afslag die richting het water leidde. Hier konden we echter niet met onze Sunny doorheen, dus parkeerde we hem langs de weg om vervolgens te voet verder te gaan. We moesten, met onze zwembroeken, een klein stukje door de bush bush om iets tegen te komen wat we allemaal niet hadden verwacht….. Een prachtig strand, zonder mensen, kilometers lang met opnieuw spierwit zand en dit keer heel kalm, glashelder water. We vlogen met z’n allen direct de mooie zee in. Wat een verassing. Eigenlijk gewoon een privé strand. Hier beseften we gelijk hoe prachtig en onontdekt Tasmanië nog is. De geluksmomentjes die je dan weer onverwachts tegenkomt.

We zijn die avond op een camping gebleven in Bicheno. Niks bijzonders, gewoon een camping om onze voorraad eten en water weer aan te vullen en om door te reizen naar de volgende bestemming, Friendly Beaches in Freycinet national park. Om in deze parken te komen heb je een speciale kaart nodig, waarmee je een kleine bijdrage levert om de parken schoon te houden.

Elke route die we tot nu toe hadden gereden was prachtig en de route richting Friendly Beaches was daar geen uitzondering van. De laatste 25 kilometer moesten we dwars door de bossen heen over een grindweg. Af en toe had ik het idee dat de auto uit elkaar zou schudden, maar de 30 jarige Toyota hield het goed vol. Aan het einde kregen we tijdens het rijden een korte blik van de zee met prachtig uitzicht. Er stond ons weer wat moois te wachten. Bij aankomst kwamen we wederom op een prachtige plek aan waar veel surfers waren. Het water was wat ruig en de golven waren dan ook vrij hoog. De plek waar we konden staan met de camper en het tentje was direct aan het strand, maar wel afgeschermd voor de wind. Dit was ook de plek waar we peter tegenkwamen. Peter was een kleine nieuwsgierige Walibi die niet bang was om dichtbij te komen. We hoorden wat geritsel buiten en ontdekten dat Peter zichzelf onder onze stoel had verstopt. Hij is elke avond en ochtend terug gekomen om ons te begroeten (en natuurlijk voor een wortel).

Zwemmen op het strand van Friendly Beaches was wat uitdagender. De golven waren hoog en vrij krachtig. We waren de laatste dag op dit strand allemaal lekker aan het zwemmen en bodysurfen, totdat er een gigantische golf aankwam. Carina pakte de kans om op deze golf te gaan bodysurfen, maar dat pakte niet zo goed uit. Zoals Carina het tijdens de vakantie aan iedereen vertelde ging het als volgt…. “I was swimming in the sea, and then there comes a big wave, that put me down on the ground, and now its broken”. Carina werd meegenomen door de golf en werd door de kracht van de golf met haar schouder op de grond gesmeten. Het was gelijk al duidelijk dat er iets niet goed was, maar nog niet dat het gebroken was. Achteraf hoorden we dat de grote golven waren ontstaan door een tyfoon op de Fiji eilanden.


We zijn de dag erop weer uit het national park gereden, om vervolgens in Triabunna een dagtripje voor de volgende dag naar Maria Island te boeken. Je wilt natuurlijk zo veel mogelijk zien tijdens je twee weken op Tasmanië en we hoorden dat Maria Island de moeite waard moest zijn. Na het boeken van de trip kwamen we op onze camping, waar direct de eigenaar naar ons toe kwam en vroeg wat er gebeurd was met Carina’s arm. “And then there comes a wave…..”

De camping eigenaar had nog wel een vriendin in de buurt wonen die zuster van beroep is. Misschien dat zij wel even langs kon komen om naar Carina haar arm te kijken. Tijdens het avondeten kwam de vrouw langs en vertelde dat het mogelijk toch gebroken kon zijn en dat het het beste zou zijn om diezelfde avond nog naar het ziekenhuis in Hobart te gaan. Hier ontdekte wij ook pas hoeveel pijn Carina had, dat ze haar arm nauwelijks kon bewegen. Ze had zich veel te stoer gehouden tegen over ons. Die avond zijn Carina en ik dan ook gelijk de 2 uur durende rit dwars door de bergen richting Hobart gaan maken richting het ziekenhuis. Na lang wachten en tien keer dezelfde vragen van verschillende artsen in opleiding, werd het door middel van een foto duidelijk dat haar arm gebroken was. Vlak onder de kop van haar schouder. Maar ze hadden ook goed nieuws want het was een mooie breuk, het bot stond nog netjes op elkaar dus de komende 6 weken een Mitella dragen was voldoende. Ze moest alleen na een week een vervolg afspraak maken in Melbourne om te kijken of het ook daadwerkelijk goed aan elkaar groeiden. Met een mooie blauwe Mitella en een doos aan pijnstillers vervolgden wij onze 2 uur durende tocht terug naar onze camping in Triabunna, waar wij voor de volgende dag alweer vroeg de ferry naar Maria Island geboekt hadden.

Sydney

Sydney

Nou daar zijn we weer hoor. Dit maal komt ons verslag uit Australië. We hebben een tijdje niets geplaatst, omdat we druk bezig waren met het ontdekken van Sydney, het zoeken naar een geschikt campertje, het inrichten van ons campertje en onze reis richting Melbourne. Laten we beginnen bij het begin.

Op 6 januari 2016 kwamen we na een lange vlucht, inclusief 8 uur wachten in Taiwan, aan in Sydney. Het regende vrij stevig en het voelde voor ons een beetje koud aan. We moesten met de trein vanaf het vliegveld naar ons Hostel toe, genaamd Bounce hostel. Gelukkig was het hostel vlak naast central station. Het zou de eerste keer worden dat we op een dormroom zouden slapen. Samen met 6 anderen dus op 1 kamer. Na het inchecken kregen we de pas voor onze dormroom en konden we het hostel even verkennen.

We hadden geluk dat de kamers en het hostel heel erg schoon waren en de faciliteiten vrij luxe waren. Grote keuken om lekker te koken en schone douches en wc’s. Lekker even bijkomen van onze lange vlucht en een goed startpunt om een campertje te zoeken.

Tijdens de vlucht en eigenlijk daarvoor al was Kim een beetje ziek geworden. De airco in het vliegtuig hielp ook al niet echt mee. Kim moest dus in Sydney uitzieken. We hebben wel gewoon veel dingen gedaan en gezien, maar het was voor Kim wel even zwaar.

Sydney zelf is onwijs duur. Alcohol kan je wel vergeten en luxe eten kopen ook. Gelukkig was er in ons hostel een goede keuken waar we zelf konden koken. Dit hebben we dus ook uitgebreid gedaan. Heerlijk.

Zoals ik al eerder zei, was ons doel om in Sydney een campertje te kopen, zodat we zo snel mogelijk uit de dure hostels konden. We hebben dus ook dagen rondgezocht op het internet. Helaas is dat in Sydney nog niet zo gemakkelijk. Australië loopt ontzettend op achter wat betreft gratis internet. Heel bizar dat je een bak geld neer moet leggen voor een hostel overnachting en dan nog eens bij moet betalen om gebruik te kunnen maken van het internet. Het schijnt dus dat dit vaak het geval is in Australië. Zelfs in de goedkoopste accommodaties in Thailand was internet gratis. We zijn dus eerst bezig geweest om een bankaccount te openen bij de commonwealth bank en een simkaart te kopen met internet. Pas toen we dat voor elkaar hadden, konden we nog actiever gaan zoeken naar een campertje.

Het was niet gemakkelijk om een campertje te zoeken naar onze smaak. We wilden graag, aangezien we er een jaar in gaan reizen, een wat hogere camper waar ik in kan staan. Het liefs dus ook geen omgebouwd busje. We hadden er een aantal op het oog, maar die bleken uiteindelijk toch niet goed te zijn. Of ze waren motorisch niet helemaal goed of ons gevoel was niet goed. Dit laatste was het geval bij een campertje die we bezochten. Deze was van een oudere man, maar toch ook weer niet van hemzelf en het viel Kim op dat hij aardig lekte. Hier had de verkoper geen duidelijk antwoord op. Op niks had hij een duidelijk antwoord. Dat ik vroeg of hij veel bezichtigingen had gehad, zei hij dat hij er een paar had gehad, maar geen van hen terug had gebeld en hij dus ook niet wist waar de mensen over vielen. Dit vond hij heel vervelend. We hadden afgesproken dat we er over na zouden denken en dezelfde avond terug zouden bellen met een bod of dat we er vanaf zagen inclusief uitleg waarom. Zoals ik al eerder zei was mijn gevoel en die van Kim niet helemaal goed bij het hele verhaal van de man, dus belde ik op dat we er vanaf zagen. Dan zal je natuurlijk zien dat ons gevoel goed was. De man wilde niet eens luisteren naar mij waarom we de koop niet deden. Hij hing gewoon op. Hier werd ik natuurlijk wel een beetje pissig van, maar aan de andere kant is het gewoon zielig voor hem dat hij zo is. Altijd naar je gevoel luisteren dus. Ben blij dat we hem niet van hem gekocht hebben.

Uiteindelijk na heel veel rondspeuren op het internet kwamen we uit bij een geel campertje met pop top roof. Het dak kan dan omhoog, waardoor je in de camper kan staan. De foto’s waren wat slecht genomen, dus vandaar dat hij ons niet eerder opviel. We hadden bericht of we hem konden bezichtigen. Helaas kregen we een bericht terug dat de camper al zo goed als verkocht was. Helaas. Na nog meer rondspeuren raakten onze opties een beetje op, totdat we 2 dagen later een berichtje kreeg van Daniel van de gele camper. De camper was nog niet verkocht. Het lukte de koper niet om duidelijke afspraken te maken, dus dat schoot niet op. Hij zei dat als we wilde, we hem diezelfde dag konden bezichtigen. Wij hadden natuurlijk geantwoord dat we dat wel wilden en zijn die middag naar Manly gegaan.

Om bij Manly te komen moet je de Ferry vanaf the famous opera house nemen. Op deze manier hebben wij dus Sydney ontdekt. Door elke keer campertjes te zoeken hebben we veel stukken van Sydney gezien. In Manly werden we opgepikt door Daniel met het gele campertje. We waren stiekem al opslag verliefd op het campertje. Daniel was een hele vriendelijke man die ons graag de camper wilde laten zien. Het was een oud campertje, maar technisch nog in een goede staat. Hij was nog nooit door een backpacker verwaarloosd in het onderhoud. Er was recentelijk nog van alles aan vervangen en er zat een nieuwe REGO (registratie) tot eind 2016 op. Helemaal prima dus.

We gingen naar een iets rustigere plek toe om de camper goed te bezichtigen en om een testritje te maken. Terwijl Kim de buitenkant checkte en vragen stelde aan Daniel ben ik de technische staat van de camper gaan bekijken. Hij zag er heel goed uit. Wel natuurlijk een paar kleine mankementen, maar makkelijk zelf op te lossen. Er zat zelfs een klein keukentje in met kookpitje, magnetron en koelkast. We konden wel zien dat we er wat leuks van konden maken. Het enige wat er niet in zat, was een twee persoons bed. Hier had ik zelf wel wat ideeën over hoe we dat op konden lossen.

Die avond zijn we terug naar ons hostel gegaan om alles even te laten bezinken. We hadden afgesproken de volgende ochtend contact te hebben. Wij waren beide dol enthousiast en wilden graag een bod doen. Natuurlijk konden we niet té enthousiast over komen, want dan is het voor hem duidelijk dat we hem graag wilden hebben. De volgende ochtend hadden we een bod gedaan. Natuurlijk een stuk onder de verkoopsprijs, maar wel redelijk. Daniel ging akkoord met ons bod zonder te onderhandelen. Hij gunde het ons en vond het leuk dat we de camper een beetje op gingen knappen. Gekocht dus!! Het enige wat we nog voor elkaar moesten krijgen was om al het contante geld op te pinnen. Hier hadden we een paar dagen voor nodig, aangezien je maar 500 euro per pas per dag op kan nemen in het buitenland. We hebben dan wel een aantal passen met meerdere rekeningen, maar daar red je het niet in één dag mee.

Drie dagen later hebben we ons campertje opgehaald en overgeschreven op onze naam. Dit was nog even een gedoe, aangezien je een adres moet hebben of een bewijs dat je ergens voorlopig verblijft. Gelukkig was ons hostel zo vriendelijk dit naar ons te mailen en konden we de overschrijving voltooien. Nadat dat geregeld was hadden we het pak met 50jes overhandigd aan Daniel en was de camper officieel voor ons. We waren dolblij met onze aankoop, vooral omdat het vanaf het begin af aan al goed voelde. Onze camper is een vrolijke gele Toyota Hiace uit 1983. Het is een oud hippie campertje, waarvan gezegd wordt dat ze niet stuk te krijgen zijn en het onderhoud goedkoop is. Helemaal top dus! We hadden bedacht dat het campertje wel een naam moest hebben, dusssss……. Aangezien hij een zonnige uitstraling heeft, noemen we hem ‘Sunny’! Zie hieronder de foto’s van onze Sunny.

Het was wel even wennen om aan de verkeerde kant van de weg, met het stuur aan de verkeerde kant en met je linkerhand schakelen. Dan ook nog eens dwars door het drukke Sydney om je tassen bij het hostel op te halen. Gelukkig ging alles goed en konden we zo snel mogelijk de binnenstad uit om schoonmaakspullen te kopen en een camping te zoeken.

Ons oorspronkelijke idee was om het campertje de dag dat we hem kochten, direct goed schoon te maken zodat we een lekker fris huisje zouden hebben. Helaas was de dag sneller om dan we dachten en kwamen we pas laat bij een camping iets onder Sydney aan. Uiteindelijk was het maar goed dat we het niet in een middagje konden doen, want we zijn de dag erna de hele dag bezig geweest met schoonmaken. Er kwamen constant mensen naar ons toe om te zeggen dat ze het een gaaf campertje vonden en dat ze ons al de hele dag zagen boenen. Tja, moet toch gebeuren he. Het campertje was volgens ons al in tijden niet schoongemaakt en alle troep van de vorige eigenaar zat er nog in.

We zijn de dagen erop druk bezig geweest om te bedenken hoe we het beste een bank/2 persoons bed konden maken in de camper. In het campertje zat een raar 1 persoons opklapbed. Uiteindelijk hebben we besloten een hoekbank te maken met opbergruimte eronder. We waren al eerder in een Bunnings geweest (soort grote Gamma). Ik raakte gelijk al enthousiast toen ik hoorde dat ze voor heel weinig je hout zagen en snijden. Je moest natuurlijk wel een duidelijke tekening laten zien. Aangezien het de dagen dat we wilden bouwen wat regende, hadden we de garage van Bunnings gebruikt om alles in elkaar te zetten. Droog en handig als je wat vergeten bent.

Uiteindelijk zijn we de hele dag bezig geweest om alles in elkaar te bouwen. Aangezien we geen accutol hadden, moest alles met de hand. De blaren zijn ondertussen alweer bijna weg. Maar…… het resultaat mag er wezen. We moesten alleen nog op zoek naar een goed schuim matras. Na zoeken en vragen kwamen we daarvoor bij een schuimspecialist uit. Het schuim was wel wat duur, maar uit ervaring weet ik natuurlijk dat dat het altijd waard is. Zie hieronder de foto’s van onze bouwkunsten in de parkeergarage en het uiteindelijke resultaat.

Na een aantal dagen op de camping te zijn geweest, veel inkopen te hebben gedaan voor onze Sunny en mijn verjaardag nog even tussendoor gevierd te hebben, zijn we op 20 januari gestart met onze eerste rit richting Melbourne. De rit was ongeveer 1000 kilometer. Tijdens de rit hadden we besloten om gratis kampeerplekken te zoeken om op ons dag budget wat te besparen. De reis was onwijs mooi. We kwamen langs mooie uitgestrekte stranden en prachtige uitzichtpunten. We zijn zelfs een tweede Sunny tegengekomen, waardoor we natuurlijk gelijk een praatje hadden. Natuurlijk was die van ons elke keer weer mooier. De gratis kampeerplekken in Australië zijn meestal goed geregeld. Er is soms een douche aanwezig en één keer konden we, mochten we dat willen, gebruik maken van een zwembad. Sunny hield het de rit goed vol en had geen zin om veel harder dan 90 km per uur te gaan. Berg op was natuurlijk flink terugschakelen, maar uiteindelijk bereik je de top wel. We hebben geen haast. Na vele kilometers zijn we aangekomen in Melbourne. We zitten iets ten oosten van Melbourne in het stadje Warragul. Een rustig stadje en op een leuke camping. Alle faciliteiten zijn nieuw en alles is schoon. Voorlopig zitten we hier en gaan we even kijken of we, voordat Carina en Gino komen, nog werk gaan zoeken of dat we de boel in Melbourne een beetje gaan verkennen. Voorlopig zijn we nog even burgerlijk wasjes aan het doen, lekker koken en wijntjes aan het drinken. Niet verkeerd. Op het moment dat Carina en Gino komen zullen we met z’n vieren Tasmanie ontdekken en waarschijnlijk nog The Great Ocean Road afrijden. Niks te klagen dus hier.

Dit was weer een lekker lang verhaal, maar nu is iedereen weer op de hoogte van onze reis. Nu ga ik weer verder met de was. Doei!

Koh Lanta

Koh Lanta

Na ruim 42 uur reizen vanaf Luang Prabang kwamen we aan in Koh Lanta. Het was na de nachttrein nog een heel gedoe om hier te komen. Als je uit de trein stapt, merk je direct dat je in een toeristisch gebied bent beland. Iedereen wil geld aan je verdienen en dat begint natuurlijk gelijk met het vervoer van Surat Thani naar Krabi. Gelukkig had ik alles van tevoren opgezocht, dus konden we op de manier van de locals reizen. Allereerst met de local bus naar het bus station in Surat Thani. Hier moesten we een bus ticket regelen voor onze terugweg naar Bangkok. Alle nachttreinen terug zaten allemaal vol namelijk. Nadat we dat geregeld hadden moesten we naar het 2de busstation van Surat Thani (er zijn er 3, lekker verwarrend). Vanuit hier konden we met de local bus naar krabi. Ook op dit busstation werden we weer belaagd met mensen die ons een ticket naar Krabi wilde verkopen. Ze proberen echt alles. Zeggen dat de normale bus pas over 4 uur gaat of dat er helemaal geen andere bus gaat. Gelukkig zijn we dat wel gewend en moeten we er vooral om lachen. Het is dan al helemaal leuk als je een half uur later met de normale bus even naar ze zwaait en een lach terug krijgt.

Na ongeveer 3.5 uur rijden kwamen we aan in Krabi. Vanuit hier gingen we met een Songthaew naar de pier om vanuit daar met de boot naar Koh Lanta te gaan. Er was hier geen officieel punt om je tickets te kopen, dus ik vertrouwde het niet. We vroegen eerst de prijzen op, waarna we even een drankje namen in een barretje om de hoek. Eerst maar even op internet kijken of de prijzen kloppen. Gelukkig was dit het geval, maar dat weerhield ons er natuurlijk niet van om nog even te onderhandelen ?

De tocht met de boot duurde ongeveer 3,5 uur en voer langs allemaal kleine eilandjes en stranden. Dat we bijna bij Koh Lanta waren, begon het keihard te regenen. Wij hadden nog geen accommodatie geregeld, dus moesten nog op zoek. We hadden wel al bedacht op welk strand we wilden verblijven, namelijk Klong Khong Beach. Na wat onderhandelen bracht de Songthaew ons naar dit strand. Het begon echter steeds harder te regenen en als het in Thailand regent, regent het ook heel erg hard. We hadden van tevoren al een aantal plekken opgeslagen waar we heen konden gaan, helaas bleken deze bij het bezoek allemaal vol te zitten. Gelukkig kwamen we toevallig via een vrouwtje terecht bij een nieuw project met gloednieuwe bungalows. Echt super schoon en mooi. Alleen al het feit dat er nog nooit iemand eerder in dit bed had geslapen. Heerlijk. We waren natuurlijk dol enthousiast, maar konden dat natuurlijk nog niet laten merken. Eerst maar eens over de prijs praten. Na wat onderhandelen kwamen we op een redelijke prijs uit voor 7 nachten.

Koh Lanta zelf is een heel mooi eiland welke nog niet helemaal ontdekt is door de toerist. Aangezien wij graag naar een eiland wilden waar we heerlijk konden relaxen, met onze kont in het water konden zitten en af en toe konden zwemmen, was dit voor ons de beste keus. We hebben dan ook niet veel gedaan op het eiland en hadden al snel besloten dat we ons verblijf wilden verlengen tot 14 nachten, zodat we ook kerst hier konden vieren. We hebben een scooter gehuurd om het eiland te verkennen en kwamen op die manier bij de mooiste stranden terecht. Voor ons betekent dat, dat het water super helder is, het zand wit en zo goed als geen andere mensen op het strand. Kim had opgezocht waar we heen moesten. Om bij die mooie stranden te komen, moesten we off-road met de scooter, maar dat was het zeker waard. Er was op één van de stranden nog een ander stelletje, maar voor de rest helemaal niemand. Wat een rust. Op dat moment voel je je super rijk.

We werden door de eigenaar van de Anda Leaf Bungalows (Don) meegenomen naar een lokale markt met allemaal verse vis, vlees, groentes en fruit. Dit vonden wij natuurlijk helemaal geweldig. Aangezien wij sinds de grote supermarkt in Chiang Rai nog Japanse mayo, Nori vellen en sojasaus in onze tassen hadden, konden we het niet laten om de resterende ingrediënten te halen voor vegetarische sushi. En wat was het lekker. De komende tijd op Koh Lanta hebben we dan ook vaak genoten van onze zelfgemaakte sushi met kleefrijst.

Tijdens ons verdere verblijf hebben we zoals ik al eerder zei, niet zo heel veel gedaan. We hadden een best wel pittige reis door Thailand en Laos achter de rug en vonden dat we voordat we naar Australië gaan, wel even heerlijk mochten relaxen. Zoals Don het bij de bungalows noemde; eating, sleeping and swimming. Af en toe een vodka cola op ons balkon. Helemaal top!!

Met kerst hadden we onszelf getrakteerd op een massage bij het strand, een lekkere lunch en in de avond een tafel vol met Thais eten. Met Khao Soy als onze favoriet. Al het eten bij elkaar bedroeg niet meer dan 15 euro. Na het heerlijke eten zijn we naar een strandfeest gegaan met als naam een Full Moon Feest. De échte Full Moon Party is echter alleen op Koh Phangan. Het was een leuk feestje, maar aan het eind van de avond merkte je dat er een hoop maffiapraktijken begonnen te ontstaan. Op elke hoek zag je een mannetje loeren naar z’n slachtoffer. Waarschijnlijk naar de meest dronken persoon op het feest of de persoon met de meeste happy shakes op. Toen het steeds erger werd, vonden wij het wel weer genoeg geweest en zijn we teruggegaan naar onze bungalow. Op 2de kerstdag hebben we ook weer heerlijk Thais gegeten met lekker veel gerechten en natuurlijk als afsluiter de bananen pannenkoek.

In het dorpje waar wij zaten kwamen we tijdens ons verblijf langs een klein primitief winkeltje met allemaal zelfgemaakte spullen. Wij vinden het altijd even leuk om bij dit soort winkeltjes te kijken, omdat ze meestal unieke spullen hebben. Hier raakten we aan de praat met de Londense eigenaresse die de winkel met haar Thaise man had. Kim d’r oog viel op een bijzondere tas. De tas was door de mevrouw gemaakt van de stof van traditionele Thaise rokken. De achterliggende gedachte van de vrouw om de tasjes te maken, was om het gebruik van plastic tasjes terug te dringen. Daar wilden wij natuurlijk wel aan bijdragen.

We hebben op Koh Lanta heerlijk genoten van de rust en zijn dus ook helemaal klaar voor Australië. Eerst nog Oud en Nieuw vieren op Koh Phangan met de échte Full Moon Party.

Op het moment van plaatsen is het alweer 2016, dus wensen wij iedereen een heel gelukkig, gezond en liefdevol 2016 toe!

The Gibbon Experience

The Gibbon Experience

Eén van de dingen van onze bucketlist wat we absoluut mee wilden maken was The Gibbon Experience. We zijn op 30 november 2015 de grens met Loas (Huay Xai) overgegaan, omdat we een boeking hadden staan voor the gibbon experience op 02 december 2015. Het stadje/dorpje Huay Xai zelf stelt niet veel voor. Het is in principe gewoon een straat met veel hostels, hotels en eettentjes. Wat de plek zo aantrekkelijk maakt voor reizigers is dat vanaf hier the gibbon experience en de slowboat over de Mekong gaan. De dag voordat wij the gibbon exerience gingen doen, moesten we ons even melden bij het kantoor. Hier schreven we ons in en kregen we handschoenen en een ‘what to bring’ lijstje. Wij hadden al in Nederland geboekt en betaald voor de 2 daagse express tour.

Op de dag van vertrek was ons verteld dat we vroeg aanwezig moesten zijn en dat we zelf voor onze lunch moesten zorgen. Wij hadden gelukkig de dag van te voren een aantal baguettes met nutella en banaan besteld, dus wij waren er helemaal klaar voor. Bij het kantoor aangekomen konden we onze grote backpacks achterlaten en werd er een korte instructie video afgespeeld. Vervolgens gingen we op pad. We werden met een aantal trucks naar de beginplek aan de rand van het oerwoud gereden. De rit was ongeveer 50 minuten. De wegen werden steeds slechter en slechter en het landschap steeds mooier. We moesten bij aankomst een tuig aandoen en begonnen aan een kleine wandeling voordat we bij de eerste zipline kwamen. Dit was een korte zipline over de rivier de jungle in. Vervolgens moesten we een flink stuk de berg opklimmen. We waren blij dat we vroeg vertrokken waren, want het best een steile en lange klim. In combinatie met ruim 30 graden had dat geen pretje geweest. Het was evengoed zwaar, maar wel te doen. De gidsen stopten op de juiste momenten om even wat water te drinken. Het uitzicht was op sommige plekken geweldig.

Op het moment dat we bij de eerste lange zipline waren aangekomen, waren we al een heel stuk gestegen. Kim ging van ons twee als eerste en was binnen een paar tellen weg gezoefd. Daarna was ik aan de beurt. Eerst de Gopro opzetten, mijzelf aan de kabel koppelen en wachten tot het teken om te gaan. De eerste lange zipline was ook gelijk een van de langere. Ruim 500 meter lang en ruim 100 meter hoog. De zipline was gespannen tussen twee bergen. Je ging dus over de vallei heen. Echt super gaaf. Je kreeg een enorme adrenaline stoot en dan kwam ook nog eens het uitzicht. Het was gelijk al duidelijk waarom wij dit in onze bucketlist hadden gezet.

Voordat we de boomhut bereikten moesten we nog een aantal hele lange en gave ziplines af en stukken door de jungle lopen. In de tussentijd kwamen we langs een boom met een diameter van ongeveer 6 meter en weet ik niet hoe hoog. Toen we vlak voor de 2 boomhutten waren werd de groep van 16 personen opgesplitst in 2 groepen. Één groep van 6 personen ging naar een “kleine” boomhut en de andere groep van 10 ging naar de grote toe. Wij zaten bij de groep van 10 en gingen dus ook door naar de grote boomhut. Je kon alleen per zipline bij de boomhut komen. Het was al duidelijk dat de boomhutten niet bepaald klein waren. Onze hut was bovenin een gigantische boom gemaakt, bestond uit 4 verdiepingen en was groter dan een gemiddeld huis. Op de verdieping waar je binnenkomt met de zipline was de badkamer met wc. De tweede verdieping was de woonkamer, keuken en deels slaapkamer. De derde en vierde verdiepingen waren de “kleinere” slaapkamers. Het uitzicht was fantastisch. Je kreeg een beetje een Avatar gevoel als je in de boomhut zat op ruim 60 meter hoogte en over de valleien uitkeek. Adembenemend, eigenlijk niet te beschrijven hoe bijzonder mooi.

Die avond werd er voor eten gezorgd en konden we genieten van de zonsondergang en alle geluiden van de jungle. Heel erg bijzonder. Dit was echt een geluksmomentje om nooit te vergeten. Iedereen van onze groep was even stil om te genieten van het bijzondere moment. Dit was een van de mooiste zonsondergangen die wij ooit mee hebben gemaakt, en dan ook nog eens op zo’n bijzondere plek in de jungle. Die avond hadden we met de groep spelletjes gedaan en veel gelachen. Heel gezellig. Wij hadden muziek meegenomen, dus het kon niet beter. Op het moment dat het echt donker was en er alleen wat kleine ledlampjes voor licht zorgden, kregen we door dat de jungle aardig tot leven begon te komen. We ontdekten gigantische spinnen boven de keuken en het toilet. Als je met je zaklamp op ze scheen gaven hun oogjes licht dit zorgde voor veel gegil en huivering bij de dames. Gelukkig bleven ze zitten waar ze zaten :p

Om een uur of tien was iedereen aardig uitgeput van de lange dag en gingen we slapen. Van de verhalen op internet, waren we bang dat we weinig tot niet konden slapen vanwege de ratten, insecten en andere geluiden. Gelukkig hoorde we alleen de oerwoud geluiden en een enorme vliegende krekel die bij onze boomhut was neergestort.

De volgende dag weer vroeg opgestaan omdat we een uur of half 7 werden opgehaald om weer een stuk te gaan ziplinen. Dit keer was het vrij koel, dus hadden we allebei een windstopper aangedaan. Heerlijk was het weer om zo vrij tussen de valleien door te zippen. Een goed begin van de dag. Na het ochtend zippen gingen we terug naar de boomhut om wat te eten en klaar te maken voor de reis door de jungle terug. Ook de terugreis was weer ontzettend mooi. We kwamen langs bamboe bossen, grote overhangende bomen met een soort van lianen eraan en we moesten over riviertjes ziplinen. We waren gelukkig weer vroeg begonnen, want je merkte dat naarmate de uren letterlijk voorbij vlogen, het steeds warmer werd. Nadat we de laatste zipline hadden gehad, was het ook precies genoeg geweest. We liepen terug naar een plek waar we wat te eten kregen, voordat de jeeps ons uit de jungle reden. Ook de rit uit de jungle was weer heel bijzonder. Steile hellingen op onverharde paden en gigantische velden met bananenplantages. Het viel ons nu pas op hoe diep we in de jungle zaten. We hebben tijdens de tocht geen apen gezien. Deze zie je, mits je geluk hebt, alleen met de 3 daagse tocht. We hebben ze echter wel dichtbij gehoord.

De hele Gibbon Experience was een super ervaring om nooit te vergeten. Deze kunnen we ook weer afstrepen van onze bucketlist.

The Gibbon Experience

Treehouse

Loy Krathong

Loy Krathong

Op 24, 25 en 26 november was het Loy Krathong en Yi Peng festival. We waren, zoals in het vorige verslag al te lezen was, speciaal op deze datum naar Chiang Mai gekomen om dit festival mee te maken. In Chiang Mai zijn er eigenlijk twee festivals, namelijk Loy Krathong (letterlijk vertaald, drijvend bootje) en Yi Peng (volle maan van de tweede maand volgens het oude Lanna koninkrijk) waarbij er lampionnen de lucht in worden gelaten.

Loy Krathong is het ‘Festival van Lichtjes’. Dit is een van de meest bekende festivals van Thailand en wordt ook bijna overal gevierd. Tijdens volle maan verzameld iedereen zich langs de Ping rivier om vervolgens hun ‘krathong’ (bootje) te water te laten. Om bij de Ping rivier te komen moesten we langs de hoofdstraat waar het festival al in volle teugen bezig was. Precies dat wij aankwamen begon er een grote optocht van Thaise vrouwen en mannen. De vrouwen werden door de mannen op een soort troon gedragen door de straat. Wij liepen voor de optocht uit om ze vervolgens op de terugweg weer tegen te komen. Bij de Ping rivier konden we voor weinig geld een mooie krathong kopen in de vorm van een zwaan. De krathong is gemaakt van bananenbladeren en andere materialen met daarop een kaars en wierrook. Het is de bedoeling dat je deze krathong te water laat samen met wat muntgeld, een stukje nagel en een stukje haar van jezelf. Bij het wegdrijven van de krathong in de rivier wordt gezegd dat alle zonden en ongeluk weg zullen gaan en hoe verder de krathong wegdrijft, hoe meer geluk er terugkomt. Nou dat vonden wij natuurlijk wel een poging waard. Dus legden we een stukje haar, nagel en wat muntjes op onze mooie zwaan en lieten we vervolgens voorzichtig ons bootje te water. Er waren maar een paar steigers gebouwd om de bootjes te water te laten en die waren natuurlijk helemaal vol. Gelukkig lukte het ons uiteindelijk bij de rand te komen om vervolgens liggend met mijn lenige lijf de krathong te water te laten. Gelukkig heb ik wat langere armen dan de gemiddelde Thai, dus kon ik ons bootje een klein zetje voor meer geluk geven.

Op de terugweg liepen we de bovengenoemde parade tegemoet en waren de dames van hun troon afgestapt om ervoor te lopen (op hakken). De optocht was heel bijzonder en traditioneel thais. Het begon ondertussen al een beetje laat te worden en we besloten daarom dus maar weer terug naar ons hostel te gaan. Onderweg nog even een bananen crêpe meegepikt om de dag goed af te sluiten.

De 25ste begon bij ons met onze eerste massage. Via een tip kwamen we bij een massage bij ons om de hoek terecht. Je kon uit een aantal massages kiezen, waaronder de traditionele  Thaise massage of de oil massage. Wij hadden al gehoord dat de Thaise massage niet erg ontspannen is en vooral bedoelt is om alle knelpunten uit je lijf te halen d.m.v. op je te staan, je flink op te rekken of je even goed te kraken. Aangezien wij beiden wel toe waren aan een “ontspannen” massage, kozen we voor de oil massage. In de wachtkamer werden onze voeten gewassen waarna we snel aan de beurt waren om te gaan liggen voor de massage. De massage zoals ze in Thailand kennen is altijd wat anders dan we in Nederland kennen. In Nederland lig je altijd heerlijk ontspannen en wordt je zachtjes en rustgevend gemasseerd totdat je bijna in slaap valt. In Thailand gaan ze je knopen opzoeken en gaan ze zich daar op focussen. Dit betekend dus dat het niet de meest ontspannen massage was. Ik had bij Kim af en toe mijn twijfels of ze nou pijn had of een happy ending kreeg :p. Als je eenmaal weggaat bij de massage heb je wel het gevoel dat je spieren iets losser zijn, maar niet het gevoel dat je een uurtje heerlijk ontspannen hebt gelegen. Maar goed,  ook weer meegemaakt zeggen we dan maar.

Om 7 uur in de avond hadden we met iedereen van ons guesthouse afgesproken om naar de Ping rivier te lopen. Hier kwamen wij een leuk stel uit Litouwen tegen die we al eerder ontmoet hadden en een goede klik mee hadden. Voordat we de straat uit waren, waren we de groep verloren en konden we rustig met z’n vieren naar de rivier toe lopen voor het Yee Peng festival. Met dit festival worden er op zo goed als hetzelfde moment duizenden lampionnen aangestoken om vervolgens de lucht te vullen met verlichting. Wij hadden al eerder de dag een aantal lampionnen op de kop getikt en onze vrienden uit Litouwen konden er nog een paar bijkopen. Na een stukje lopen stonden we midden op de plek waar alle lantaarns aangestoken werden. Aangezien het zo druk was met lantaarns en niet iedereen lang genoeg wachtte tot er genoeg hete lucht in de ballon zat, was het soms best gevaarlijk. Sommige lantaarns vlogen in de fik en gingen dan vlak over iedereen heen. Goed opletten dus. Wij hadden in totaal zes lantaarns. Als je de lantaarn aansteekt gaan ook hier alle zonde en ongeluk weg en komt er geluk terug. Het is echter wel belangrijk dat het lichtje van je lantaarn pas uitgaat als het uit het zicht is. Voor ons was het een beetje onduidelijk wanneer we de lantaarns de lucht in mochten laten. Er was ons verteld dat er na 21:00 uur geen vluchten meer zouden zijn, omdat de lantaarns anders in de motoren van de vliegtuigen terecht konden komen. Wij stonden om 20:00 uur al klaar en iedereen was al bezig met het oplaten van de lampionnen. Ook wij hadden dus maar besloten om één voor één de lampionnen aan te steken en op te laten. Het was een prachtig gezicht om te zien hoe langzaam de lucht zich vulde met alleen maar mooie lichtjes. Echt een heel bijzonder en mooi moment wat we nooit zullen vergeten. Na het succesvol oplaten van al onze lampionnen gingen we nog even lekker bij de rivier zitten voordat we onze weg weer terug naar het hostel namen.

Het hele festival was een super ervaring en vooral de lampionnen in de lucht waren heel bijzonder. We zijn blij dat we dit niet gemist hebben. Onze volgende bestemming is Chiang Rai wat 300 km te noorden van Chiang Mai ligt.

Pai

Pai

Op 19 november zijn wij vanuit Chiang Mai met de minivan naar Pai gereden. We werden in Ciang Mai bij ons hostel opgehaald in een pickup truck om vervolgens naar de verzamelplaats van de minivans te gaan. Onderweg werden er nog een aantal reizigers opgehaald, totdat de truck rammetje vol was. De reis vanuit Chiang Mai naar Pai gaat dwars door de bergen en we hadden al gelezen dat door de vele bochten (762) in combinatie met de algemene thaise rijstijl, het een misselijkmakende rit zou worden. Kim en ik hadden uit voorzorg een reispilletje ingenomen. Uiteindelijk vonden wij de rit heel erg meevallen en kwamen we veilig (zonder te spugen) in Pai aan.

Op het moment dat we in Pai uit de minivan stapte, was het ontzettend druk met scooters en mensen. Was dit nou het mooie en rustige Pai? We moesten een stukje lopen om naar het hostel te gaan die we op het oog hadden. Bij aankomst werd ons een kamer toegewezen en besloten wij alles even te checken. Aangezien er in sommige verblijven bedbugs voorkomen en er vreselijke verhalen over zijn, proberen wij dit te vermijden. Bij het checken van de matrassen bleken er dus een hoop bedbugs in de matras te zitten. Ik ben dus teruggegaan om een andere kamer te vragen. Ook hier bleken bedbugs te zitten. Vieze beesten. Ondanks dat we ons aan ons budget willen houden, kozen we er toch maar voor om wat luxer te gaan in de binnenstad.

Nadat we onze tassen hadden neergelegd en ons een beetje hadden opgefrist besloten we het dorpje te verkennen en ik kan je zeggen, Pai is relaxed!!! Er zijn alleen maar leuke barretjes met gezond eten en drinken en veel leuke winkels. In de avond wordt de hoofdweg voor auto’s afgesloten om er vervolgens een avondmarkt op te bouwen. We hebben de eerste avond rustig over de markt geslenterd en in een klein restaurantje wat gegeten. Pai is overdag gewoon heet, maar omdat het wat hoger in de bergen ligt, kan het ’s avonds vrij fris worden. Hier moesten we de eerste nacht erg aan wennen.

De volgende dag besloten we, op aanraden van Marieke en André, naar het resort Pairadise te gaan. Pairadise ligt iets buiten het centrum in een heel mooi gebied. We moesten een gammel bruggetje over en een klein stukje de berg op om er te komen. Op het resort werd ons een leuke bungalow toegewezen. We zijn die dag weer Pai ingegaan om het een beetje te verkennen en de sfeer wat beter te proeven. Er heerst een gezellige en gezonde vibe in Pai en iedereen is vriendelijk. We hadden in Thailand al een aantal verslavingen, waaronder een bananen pannenkoek op Koh Chang, de bananen rotti’s, gezonde smoothies in Chiang Mai, maar in Pai maakten we kennis met de chai tea van een leuk vrouwtje op de markt en de kokoskoeken. Al met al, we konden onze lol op met al het eten hier en genoten hier ook volop van.

We stuitte in de middag, net buiten het centrum van Pai, op een klein winkeltje met allemaal mooie zelfgemaakte spullen. Hier viel ons oog op 2 mooie amulet kettingen. Deze amuletten hebben beide hun eigen betekenis en wij vonden dit een mooi aandenken aan Pai. Eerder op de dag was ons al opgevallen dat er, een beetje verstopt aan het einde van een smal steegje, een gezellig bar zat (Spirit Bar). Wij hadden besloten de tweede avond even een bezoekje te wagen en werden enorm verrast. Er werd hier relaxte livemuziek gespeeld en overal waren zithoekjes gecreëerd. We hadden besloten om hier een aantal cocktails te nemen en te genieten van de mooie muziek en de relaxte vibe.

De volgende dag hadden we een scooter gehuurd. Rijden op een scooter rondom Pai is vrij gevaarlijk. De wegen zijn slecht en de scooters die ze hier verhuren halen makkelijk de 100 km per uur. We zagen dan ook een hele hoop mensen in het verband of met flinke blauwe plekken. Rustig en voorzichtig rijden dus maar. Ons plan was om als eerste naar de Lod Cave te gaan. Om bij de Lod Cave te komen moesten we een berg over, waarvan de wegen ontzettend slecht waren. Op sommige plekken ging het asfalt uit het niets als een soort molshoop omhoog of zaten er giga kuilen in de weg. De weg naar Lod Cave was wel heel erg mooi. Je kon goed de natuur zien en bovenop de berg was een uitkijkpunt over de vallei. Eenmaal aangekomen bij de Lod Cave werden we door middel van een gids met lantaarn de grot in begeleid. De grot was immens en pikkedonker. In de grot zelf werden we met een bamboe vlot vervoerd naar een sub-grot terwijl er boven ons hoofd duizenden vleermuizen liepen te kwetteren en er onder ons honderden vissen mee zwommen. Heel bijzonder allemaal.

DCIM100GOPRO

Op de terugweg zijn we richting Pai Canyon gereden. Ook de weg hiernaartoe was gevaarlijk. Overal weer kuilen en op een punt was er een heel stuk uit de weg, waardoor we bijna vielen. Gelukkig was dit niet het geval en kwamen we rond een uur of half vijf aan bij Pai Canyon. Pai Canyon wordt ook wel de ‘tegenhanger van de Grand Canyon’ genoemd. Maar een beschrijving ‘extreem smalle paden met afgronden van 50 meter aan weerzijden’ is een betere omschrijving. Er schijnen een hoop ongelukken te gebeuren en dat was bij aankomst ook meteen te begrijpen. We zijn er een klein stuk overheen gegaan, totdat het té smal werd en we besloten om terug te gaan.

De volgende dag hebben we ontbeten bij de Goodlife, een boekje gelezen en genoten van de omgeving. We voelen ons thuis in Pai en willen eigenlijk langer blijven. In de avond zijn we weer teruggegaan naar de Spirit bar in Pai. Hier hebben we onze laatste avond heerlijk doorgebracht met live muziek en heerlijke cocktails. De volgende ochtend was ons plan om de minivan terug naar Chiang Mai te nemen vanwege een groot festival genaamd, Loy Krathong en Yee Peng.

Lod Cave

Pai Canyon

Pai Canyon (2)

Ayutthaya en Floating Market

Ayutthaya en Floating Market

Op 13 november zijn we vanaf het onwijs mooie Lonely Beach op Koh Chang teruggegaan met de bus naar Bangkok. Het was makkelijk om uit te vinden hoe we vanaf Bangkok naar Chiang Mai moesten gaan, maar voor de terugreis was er veel minder informatie te vinden. We hadden bedacht om vanaf Lonely Beach gewoon weer terug te gaan met de Ferry naar de plek waar we afgezet waren met de bus. Uiteindelijk kwamen we heel ergens anders terecht op het vaste land en moesten we via een Songthaew (Pickup Taxi) naar het busstation in Trat. Gelukkig hadden we een hele aardige Thaise jongen bij ons op de ferry die toevallig ook naar het busstation moest. Hij kon ons dus uitleggen dat het allemaal wel goed ging. Vanaf Trat zijn we uiteindelijk met de bus weer teruggegaan naar Bangkok. De reis duurde ongeveer 8 uur, wat iets langer was dan de heenweg.

Eenmaal in Bangkok moesten we vanaf het busstation met de skytrain en de metro weer naar ons hotel (The Krungkasem Srikrung) waar we in het begin van de reis ook onze overnachtingen hadden. Dit hotel ligt namelijk heel erg centraal gelegen om met het openbaar vervoer overal te komen.

De volgende dag was ons plan om naar de Maeklong railway market en de Amphawa floating market te gaan. Om hier te komen moesten we vanaf ons hotel met de metro en de skytrain naar Victory Monument in Bangkok en vanaf daar met een minivan naar de Maeklong railway market. We waren al gewaarschuwd voor de minivans dat ze allemaal rijden alsof ze een F1 coureur zijn. De minivans rijden hard en roekeloos door het drukke verkeer in Bangkok. Niemand houdt zich ook maar aan een enkele regel en ook tijdens onze rit moesten we af en toe even onze ogen dicht doen. Heel bizar.

Maeklong Railway Market

De Maeklong railway market is een markt waar de stalletjes langs en op het spoor van de trein staan. Het looppad van de markt is op het spoor en de markt is helemaal overdekt met doeken en zeil. Aangezien ik iets langer ben dan de gemiddelde Thai moest ik bukkend de markt over en werd ik vaak aangekeken vanwege mijn lengte. De markt is zo bijzonder, omdat er een aantal keer per dag een trein dwars doorheen moet. Alle doeken en zeilen worden dan opgetrokken zodat de trein er met een paar centimeter speling langs kan. Helaas kwamen we er ter plekke achter dat er op dat moment geen trein reed, omdat ze met het spoor bezig waren. Op de markt verkopen ze allemaal “verse” vis en vlees. Het was heel bijzonder om te zien, maar we zouden het niet aandurven om hier ook maar iets te kopen. Het stonk enorm en de hygiëne was ver te zoeken.
Zie filmpje hieronder hoe de trein normaal door de markt rijdt.

Amphawa Floating Market

Vanaf Maeklong moesten we weer met een Songthaew (pickup taxi) naar de Amphawa floating market. Amphawa is een kwartiertje van Maeklong en het ritje kostte ons 16 Baht in totaal (ongeveer 40 cent). De Amphawa floating market is een van de meest populaire drijvende markten onder de Thai zelf. De markt komt pas laat in de middag op gang en je komt er weinig toeristen tegen. We vonden het een onwijs leuke markt. Heerlijk langs het water met honderden eetkraampjes en bootjes waar ze eten op bereiden. Op de markt is vooral verse vis te vinden. Dit laatste hebben wij dan ook gegeten. Het eten wordt in een bootje op het water bereidt en op de kade moet het worden opgegeten. We hadden gekozen voor krab met gebakken rijst en pad thai. De krab moesten we zelf pellen, wat wij beiden nog nooit gedaan hadden. We kregen dus twee grote krabben op ons bord, waarvan we geen idee hadden hoe we het op moesten eten. Gelukkig kon de serveerster ons dat goed uitleggen. Na een onwijs leuke dag zijn we met de minivan weer teruggegaan naar ons hotel in Bangkok. Voordat we ons hotel in gingen zijn we nog even langs het treinstation (Hua Lamphong) gegaan om tickets te kopen voor onze nachttrein naar Chiang Mai.

Ayutthaya

De dag erop was ons plan om de tempels van Ayutthaya te bezoeken. We waren vroeg ons bed uit gegaan om vervolgens met de trein vanaf de Hua Lamphong railway station in Bangkok naar Ayutthaya te reizen. De treinreis zou ongeveer 2 uur in beslag nemen. Bij het kopen van ons ticket kregen we een 3de klasse ticket voor in totaal 30 baht (ongeveer 75 cent). Ik had al gelezen op internet dat de tickets normaal vele malen duurder zijn voor 2de of 1ste klasse en dat de 3de klasse vooral voor de Thai zelf bedoeld is. De trein waar wij in gingen had volgens mij geen andere klasse, waardoor ook wij een 3de klasse ticket kregen. En 3de klasse was het. Keiharde bankjes met ramen die wel open konden, maar waarvan het niet helemaal de bedoeling was dat ze dicht konden. Er hingen ventilatoren aan het plafond die zo nu en dan aan gingen, waardoor we het zacht uitgedrukt vrij warm hadden. Daarnaast was het toevallig die dag volgens een Thaise meneer naast ons ook een hele warme dag. En dat zegt veel als een Thai het zelf een warme dag vindt.

Eenmaal aangekomen in Ayutthaya moesten we, aangezien het een soort eiland is, met een bootje de rivier over. Vanaf hier zijn we naar de Wat Phra Mahathat gelopen. Dit immense tempel complex bestaat uit ruïnes en staat vooral bekend om het fascinerende Boeddhahoofd dat wordt ‘vastgehouden’ door de wortels van een bodhiboom. Het is niet duidelijk hoe het hoofd daar terecht is gekomen. Een van de theorieën is dat het hoofd is achtergelaten door de Birmezen en dat er door de jaren heen een boom overheen is gegroeid. Een andere theorie is dat een dief het Boeddhahoofd probeerde te verstoppen nadat het tempelcomplex begin 1900 deels instortte. De dief is nooit teruggekomen om het hoofd op te halen. Sindsdien bewaakt de boom het hoofd. Heel mooi om te zien. Door de warmte hadden we eigenlijk geen zin om nog meer tempels af te gaan en zijn dus weer teruggegaan voor onze laatste nacht in Bangkok.

Nachttrein naar Chiang Mai

De volgende dag zijn we om tien over zes ’s avonds in de nachttrein gestapt richting Chiang Mai. De reis zou 14 uur duren dus het was wel even lekker dat we dan konden slapen. Eerst een beetje boekjes lezen, spelletjes doen waarna rond een uur of negen de bedden werden opgemaakt. Het zag er allemaal prima uit, wel een beetje korte bedden natuurlijk. We hadden echter bijna geen oog dicht gedaan, omdat er in onze bedden een hoop torretjes krioelde die constant langs de muren en over ons bed kropen. De torretjes waren vliegensvlug. Al wou je er één vangen die je bed op kroop, begon hij keihard door je bed te rennen. De conducteur moest erg om ons lachen. Het leek wel alsof wij de enigen waren die hier last van hadden en was waarschijnlijk te danken aan het feit dat we dicht bij de deur naar buiten sliepen. Lekker weer! Na een lange nacht van constant wakker worden, kwamen we aan in de regio van Chiang Mai. Het werd weer licht waardoor we weer naar buiten konden kijken. Het landschap zag er gelijk al een stuk mooier uit dan dat we eerder gezien hadden. Overal rijstvelden en mooie groene heuvels. Het voelde gelijk al goed. Chiang Mai, HERE WE COME!

Fietsen door Bangkok

Fietsen door Bangkok

Toen wij aankwamen in Bangkok waar iedereen overal als een gek rijdt, was er geen haar in ons hoofd die er aan zou denken door Bangkok te fietsen. Bangkok telt 12 miljoen inwoners en het lijkt wel of deze allemaal op straat zijn. Toch stond dit op onze bucketlist en was het één van de dingen die we graag wilden gaan doen. Gister, 5 november 2015, was het dus zo ver.

We hadden een 5 uur durende fietstocht bij Co van Kessel geboekt, genaamd “Co Combo (5-urige fiets/boottocht)”. Wij hadden ervoor gekozen om de ochtend tour te nemen vanwege de hitte in de middag. Dat hield in dat wij om 06:15 uur ons hotel moesten verlaten, want om 07:00 uur startte de fietstocht.

De tocht die wij gekozen hadden begon in Chinatown. We fietsten door de smalste straatjes en meest bijzondere markten van Bangkok. We passeerden koopmannen, bouwvakkers, monniken en vis en vlees goothandels. Hier was goed te zien hoe de mensen leven in deze miljoenenstad en kwamen we bij plekken die je als gewone toerist nooit zou zien. Na een uur fietsen door al deze straatjes kwamen we uit bij de Chao Praya Rivier. Via de brug zijn we deze rivier overgestoken en kwamen we aan bij de wijk “Thon Buri”.

Thon Buri is een van de rustigere woonwijken van Bangkok en dat merk je meteen. Veel minder herrie en chaos en nooit gedacht dat Bangkok nog zo groen kon zijn. In deze wijk hebben we een tussenstop gemaakt bij een tempel. Er werd uitgelegd hoe we Boeddha konden vereren. Vervolgens kregen we een kokervormig bakje van bamboe in ons handen gedrukt met stokjes welke wij om de beurt heen en weer moesten schudden tot er één stokje uit zou vallen. Het nummer op het betreffende stokje hoorde bij een stukje tekst die stond voor geluk of ongeluk. Kim en ik hadden (heel toevallig) hetzelfde nummer, nummer 1, met als uitkomst, GELUK!
Zie foto hier onder met de betreffende tekst.

Na weer een stuk door Thon Buri te fietsen, gingen we aan boord van een long-tail boot. Deze boten hebben achterop een gigantische open motor zitten. Kim en ik hadden beide verwacht dat deze boten niet zo snel zouden gaan, maar na een paar minuten dachten wij hier wel anders over. De boot ging af en toe vol gas over het water. Echt heel gaaf. Met deze boot zijn we over de “klongs” (kanalen) van Bangkok gevaren, ook wel ‘het Venetië van het oosten’ te noemen. Bijna alle huizen langs deze kanalen staan op houten palen. Heel veel mooie groene stukken met villa’s, maar ook een hoop vervallen huisjes. We hebben zelfs nog een aantal varanen gespot. Wat ons ook opviel was dat het in deze kanalen vol zat met grote vissen. Je hoefde maar iets kleins in het water te gooien en er kwamen minstens 30 vissen boven spartelen. Het blijkt dat er in deze kanalen niet gevist mag worden, omdat het een heilig gebied betreft.

Uiteindelijk konden we weer voet zetten aan wal in een landelijk gebied, ongeveer 30 kilometer buiten het centrum van Bangkok. Het landschap bestond uit landweggetjes, rijstvelden, palmbomen. Echt heel mooi om doorheen te fietsen. Na ongeveer een half uur fietsen zijn we heerlijk wat gaan eten bij een lokaal restaurantje. Ook hier hebben we weer genoten van het Thaise eten. We hadden een hele leuke gids die ons van alles liet proeven, waaronder gebakken banaan en de Longkong vrucht (soort lychee).

Na een hele mooie tocht stapten we weer op de long-tail boot. Deze bracht ons via de “klongs” naar de Chaophraya rivier. Vanaf deze rivier werden weer afgezet aan de overkant, of eigenlijk de kant waar we begonnen waren. Vanaf hier zijn we Chinatown weer in gefietst terug naar Co van Kessel.

Kim en ik vonden dit een hele bijzondere en leuke ervaring en raden het iedereen aan om dit te doen als je in Bangkok bent.

WAT PHO

Vandaag 6 november 2015 was ons plan om twee tempels (Wat Arun en Wat Pho) en The Grand Palace te bezoeken langs de Chaophraya rivier. We waren vroeg ons bed uitgegaan om de drukte vooruit te zijn. We moesten nog even wat geld pinnen bij de ATM. Het bleek alleen niet te lukken om met Kim d’r pas geld op te nemen. We hadden hierdoor wat vertraging opgelopen, maar uiteindelijk lukte het met mijn pas wel. Hierdoor is het tijdelijk opgelost, maar we moeten er wel nog even achteraan.

Vervolgens konden we met de veerpont naar de tempel van de liggende Boeddha (Wat Pho). Wat Pho is de oudste tempel in Bangkok en is de thuisbasis van het grootste Boeddhabeeld in Thailand. De kledingvoorschriften voor in de tempels is een broek of rok tot over de knie en minimaal half lange mouwen (lekker warm dus). Omdat het in de ochtend nog niet zo druk was, hadden we lekker de tijd om rond te neuzen en alles goed te bekijken. Naast het grote Boeddhabeeld, waren er wel een stuk of duizend kleinere Boeddhabeelden in de gebouwen eromheen. Naast al deze beelden was het complex zelf ook erg mooi te noemen.

Het plan om nog Wat Arun en The Grand Palaca te bezoeken hebben we uiteindelijk niet doorgezet. Het begon enorm druk te worden met bussen vol toeristen en de hitte in combinatie met onze lange kleding hielpen ook niet echt mee. Misschien dat we dit de volgende keer meepakken als we weer door Bangkok reizen.
Morgen 7 november 2015 is ons plan om met de bus naar het Thaise eiland Ko Chang te gaan, voor de kust van Cambodja. We weten nog niet of we daar goed internet hebben, maar we zullen spoedig weer van ons laten horen.

And so the adventure begins

And so the adventure begins

Onze tassen zijn ingepakt en staan klaar voor onze langverwachte reis. Na 2 jaar hard sparen en voorbereiden is het dan eindelijk zover. Wheheew!!!
Morgen, dinsdag 3 november 2015 start onze reis. De reis zal een groot hoofdstuk in ons leven gaan worden.

Thuis hebben we al van veel vrienden en familie afscheid genomen. Morgen nemen we afscheid van onze ouders, broers en zussen.  Nog even een drankje met z’n allen op schiphol voordat wij in het vliegtuig stappen.

Ons vliegtuig met vluchtnummer CL66 vertrekt om 13:20 voor een directe vlucht naar Bangkok toe. Vanuit het vliegveld van Bangkok (Suvarnabhumi Airport BKK) zullen wij met het openbaar vervoer (Skytrain en Metro) richting ons hotel gaan. Hier zullen we naar alle waarschijnlijkheid bij moeten komen van de jetlag (6 uur verschil).

Zodra we weer bijgekomen zijn, zullen wij verslag uitbrengen van de eerste indrukken van Thailand

Voor nu nog,
GROETJES UIT HET MISTIGE EN KOUDE NEDERLAND.