Luang Prabang

Luang Prabang

Slowboat Huay Xai – Luang Prabang

We lopen een beetje op achter, we zitten inmiddels al lang en breed op een prachtig eiland in Thailand, dus bereid je voor op een lang verslag!

Na de gibbon-experience valt er weinig meer te beleven in Huay Xai dus besluiten we onze reis te vervolgen naar Luang Prabang, een stad aan de Mekong in centraal Laos. Er wordt gezegd dat de leukste manier om kennis te maken met Laos is om te starten met een boottocht over de Mekong rivier van Huay Xai naar Luang Prabang, dus dat hebben we dan ook gedaan.
Oja, dat zijn we nog vergeten te zeggen, je betaald hier met kip! ? Voor 220.000,- kip p.p. (€25,-) vaar je in twee dagen naar Luang Prabang. Omdat ze bij alle guesthouses 250.000,- kip p.p. Vragen besloten we ‘s morgens vroeg naar de pier te gaan om te kijken of we daar nog een ticket van 220.000,- konden zien te bemachtigen (dit kan namelijk alleen op de dag zelf). Eenmaal op de pier kwamen we een oude bekende van de gibbon-experience tegen, Laura, die hetzelfde plan als ons had. Gewapend met drie tickets en een tas vol eten, stapten we aan boord waar we met z’n drieën naast elkaar op een soort van autostoelen plaats mochten nemen. Naarmate de ochtend voorbij trok stroomde de boot voller en voller met de mensen waarmee we de komende twee dagen naar Luang Prabang zullen varen. De boottocht voer langs ontoegankelijke gebieden van de Mekong, waar je met ander vervoer nooit zou kunnen komen. Direct na dat we zijn vertrokken kijken we onze ogen al uit. De Mekong is zo machtig breed en het water kolkt en klotst aan alle kanten. En dan de enorme kalkstenen bergen waar we tussen varen met zijn prachtige groene heuvels en kleine dorpjes, heel indrukwekkend!
We vermaken ons de eerste uren met het genieten van de taferelen langs de rivieroevers, het landschap en de dieren, we hebben zelfs olifanten gespot!!! Het is echt een schitterende tocht, alleen begon het helaas na zo’n 3 uurtjes flink te hozen van de regen waardoor alle zijlen naar beneden gingen zodat we geen zicht meer naar buiten hadden. Naja morgen weer beter.
Na zo’n zes uur varen komen we aan in Pakbeng. Dit dorpje ligt ongeveer op de helft van de reis naar Luang Prabang en vult zich iedere avond met de passagiers van de slowboat. Als we uitstappen hoost het nog steeds van de regen, het water komt ons letterlijk als een rivier via de weg tegemoet. Drijfnat vinden we gelukkig aan het eind van de weg een eenvoudig hostel waar we de nacht door kunnen brengen.
De tweede dag verschilt weinig van de eerste, maar de reis is geen seconde saai. We staren naar het indrukwekkende landschap, lezen en kletsen wat en komen zo langzaam dichterbij het eindpunt. Als de zon bijna onder gaat komt dan eindelijk het eindpunt in zicht. Bij de pier worden we door hordes tuk-tuk chauffeurs toegeschreeuwd: ‘toek-toek?’ ‘Hello miss, toek-toek?’ ‘Sir, toek-toek?’ ‘Special price, Special price for you!!’ Onze ervaring leert inmiddels dat we verder moeten lopen, uit de drukte, om uiteindelijk een betere prijs te krijgen dan de rit van 20.000,- kip p.p. En zo geschied, voor 15.000,- kip p.p. worden we na een half uur in de binnenstad van Luang Prabang afgezet en scheiden onze wegen met die van Laura. Als je trouwens om gaat rekenen wat we bespaard hebben lach je je rot (€1,00) maar hier in Laos heb je er weer je ontbijtje mee bespaard dus.. niet lachen!! Wij zijn uitermate trots op onze onderhandel skills ?
Een beetje gedesoriënteerd door weer een nieuwe stad en omgeving komen we uiteindelijk aan bij het hostel waarvan we in gedachten hadden een aantal dagen te willen verblijven. We kijken namelijk altijd eerst van te voren op internet naar een goed hostel en gaan daarna ter plekke langs omdat je de kamer dan voor goedkoper kan krijgen en vaak kan je ook nog een dealtje sluiten als je meerdere dagen verblijft. Dan hoor je mij: ‘special price?’ ?

Luang Prabang

Zoals ik al zei kwamen we dus aan bij het hostel die we in gedachten hadden, maar helaas.. hele week VOL! Risico van het vak. Toen maar de eerste de beste hostel in gedoken die er aan de buitenkant goed uit zag, aangezien het inmiddels al donker was geworden.
Tijdens onze bed-bug controle, tilde Tomas het matras omhoog. LES 1: til nooit een matras omhoog in Azië!! Onder het matras lag het VOL met gesneuvelde kakkerlakken. ? ieeewww!! Maar goed, geen bedbugs (dat is het belangrijkste) dus 1 nachtje en niet meer! We lieten onze backpacks in de kamer om wat te gaan eten en daarna verder te gaan kijken naar een ander hostel, voor de volgende dag. We kwamen uiteindelijk uit bij Villa Suan Maak. Een gezellig hostel met vakkels langs de gehele oprit (vakkels doen het altijd goed) en spelende kindjes voor de deur. Toen de gastheer en de kamer ook nog eens TOP waren, waren we het snel eens, hier willen we wel een paar dagen verblijven. Met een leuke deal hebben we uiteindelijk zes dagen bij dit hostel kunnen boeken.
De volgende dag zijn we zo vroeg mogelijk ingecheckt bij Villa Suan Maak en zijn we gelijk daarna te voet de stad gaan verkennen. Wat een prachtige stad! Luang Prabang is een van de best bewaarde steden van Azië. In de hele stad vind je prachtige oude gebouwen en tempels die bijna allemaal nog authentiek en in goede staat zijn. Hierdoor is Luang Prabang door UNESCO uitgeroepen tot World Heritage site. Daarnaast zijn er vanwege de vele tempels in Luang Prabang in en rondom de stad veel monniken. Hierdoor krijgt de stad automatisch een relaxte en ontspannen sfeer.
Nadat we ‘s avonds een hapje hebben gegeten (rijst met eend in soja saus ?) gaan we richting de night market van Luang Prabang. Iedere avond wordt de hoodstraat van Luang Prabang namelijk afgesloten voor het verkeer en bouwen de verkopers hun tentdoeken op en spreiden hun handgemaakte waren uit op de grond. Hier kwamen we Laura weer tegen en hebben gelijk met haar afgesproken om de volgende dag samen de mooiste waterval van Azie te bezoeken, de Kuang Si waterval.

The Kuang Si Falls

De volgende dag vroeg opgestaan omdat we op tijd zouden vertrekken. Kregen we zomaar een overheerlijk ontbijtje aangeboden van ons hostel?! Bleek dit bij de prijs inbegrepen te zijn, wauw. We kregen twee overheerlijke warme baguettes uit de oven met een omelet, zelfgemaakte passie-vruchten jam of pindakaas. Ik kon natuurlijk niet kiezen dus ik heb op iedere helft wat anders gedaan.. Nohhhh.. wat zaten we te genieten!
Met een goed gevulde buik gingen we met een groepje per Songthaew (taxi truck) richting de sprookjesachtige Kuang Si waterval die een kleine 30 kilometer ten westen van Luang Prabang ligt. De Kuang Si waterval is een van de grootste watervallen van Laos. En hoewel dit al lang geen afgelegen plek in de jungle meer is – je betaalt hier inmiddels entree (20.000,- kipp p.p.) – doet dat niets af aan de schoonheid van deze plek.
Bij binnenkomst wandel je eerst omhoog langs een berenopvangcentrum, waarna je uiteindelijk terechtkomt bij de prachtige turquoise waterplateaus. Het water stort zich vanaf de top via terrassen naar beneden en mondt uit in kleine turquoise meertjes waar gezwommen kan worden. De waterval is opgebouwd uit tufsteen. Dit wordt gevormd doordat kalkhoudend water van de rivier steeds nieuwe laagjes kalk achterlaat, echt heel bijzonder!
We waren lekker op tijd dus het was nog heerlijk rustig en dus hadden we de waterval zo goed als voor ons zelf. Een aantal van ons groepje besloten te gaan zwemmen. Dit plan hadden wij in eerste instantie ook alleen het water was echt bok koud!! In Laos koelt het ‘s morgens en ‘s avonds altijd flink af en heb je zelfs lange mouwen of een lange broek aan. Nou deze ochtend was niet veel anders. Met onze voeten in het water kwamen we al snel tot de conclusie dat er niet gezwommen zou worden brrrrr.. misschien later op de middag. ?
We liepen verder langs de terrassen omhoog en kwamen zo uit bij de prachtige top van de Kuang Si waterval. Wij hebben nog niet eerder zo’n mooie waterval gezien, we keken onze ogen uit. Zie filmpje! Na geluncht te hebben besloten we terug te keren naar Luang Prabang want het werd steeds drukker en drukker en er kwamen steeds meer nieuwe bussen vol Chinezen bij. Wat vonden we t jammer dat we nou niet gezwommen hadden ?

Tak Bat

De volgende morgen weer vroeg ons bed uit om de Tak Bat bij te wonen. Elke ochtend vlak na zonsopgang stromen de monniken van Luang Prabang de straten op voor hun dagelijkse bedeltocht. De monniken stellen zich in een rij op om vervolgens aalmoezen en rijst offers van local’s en toeristen te ontvangen. Ze lopen langzaam in een processie, terwijl geknielde mensen eten, wierook stokjes en bloemen plaatsen in de kommen die ze met zich meedragen. Dit ritueel wordt de Tak Bat genoemd. Er zijn bijna 80 tempels in Luang Prabang, dus dit betekend dat er honderden monniken langzaam door de straten lopen bij zonsopgang. Dit ritueel wordt in stilte uitgevoerd, de monniken en de offer gevers spreken niet tegen elkaar. De monniken mediteren terwijl ze lopen, verloren in een stille en rustige trance. De lokalen geloven dat door aan de monniken te doneren dit ze zal helpen te reïncarneren in een hogere vorm van leven. De toeristen die deel nemen zullen waarschijnlijk slechts hopen op een interessante culturele reis ervaring en kans om een unieke foto te nemen.
Helaas doordat Luang Prabang een steeds meer populaire reis bestemming wordt ook dit ritueel negatief beïnvloed door het gebrek aan respect van bezoekers. Vele toeristen nemen foto’s van de monniken met veel te korte afstand, flitsers, niet gepaste kleding etc. Enkele gewetenloze lokale verkopers proberen te profiteren van toeristen door hen oude of onveilig voedsel te verkopen om aan de monniken te geven, waardoor deze later ziek zijn geworden. Hierdoor zijn sommige monniken huiverig om door te gaan met de ceremonie, voor hun eigen veiligheid en gemoedsrust.
Nadat wij dit gelezen hadden waren we erg benieuwd naar wat we konden verwachten. ‘s Morgens vroeg, voor zonsopgang, stonden wij dan ook op om op weg te gaan naar een van deze tempels waar de ceremonie plaats zou vinden. We waren waarschijnlijk weer eens iets te vroeg want het was nog heerlijk rustig op de straten met weinig tot geen toeristen. Dit zag er veel belovende uit vonden wij. Maar niets was minder waar, na zo’n 40 minuten stroomde de straten vol met toeristen en begonnen straatverkopers ons aan te klampen om ons offer-eten aan te smeren. Hier deden wij dus niet aan mee. Vanaf de overkant van de straat konden wij vol ongeloof gade slaan hoe opdringerige, respectloze toeristen zich dichter en dichter bij de monniken opdrongen in de hoop een geslaagde foto te maken voor het thuisfront. Met veel te grote toeters van camera’s flitsten ze in het rond, totaal zonder enig respect of benul voor waar het hier eigenlijk om gaat. Erg jammer dat dit soort vreselijke toeristen deze ceremonie verstoren! Er wordt gevraagd gepaste afstand te houden, niet te fotograferen met flits en al helemaal niet in de weg te lopen, maar nee, dat is schijnbaar teveel gevraagd. We kregen gewoon plaatsvervangende schaamte.
Dus, als je ooit in Luang Prabang bent en je graag mee wilt doen aan de offer ceremonie bij zonsopgang, dan hier wat tips om in gedachte te houden:

• Koop geen voedsel offers van straatverkopers in de omgeving. Vraag anders je hostel om wat rijst voor je te bereiden.
• Kleed je respectvol. Draag iets wat je schouders, borst en knieën bedekt.
• Wees stil gedurende de ceremonie.
• Als je perse foto’s wilt nemen, zorg dan dat je geen flits gebruikt en neem ze vanuit een plaats waarbij je de de processie niet in de weg staat.
• Maak geen oogcontact met de monniken of raak hun handen niet aan.
• Buig altijd om je respect te tonen voor de monniken.
• Kniel met je voeten achter je, het tonen van de zool van je voeten is oneerbiedig in de Laos cultuur. En zorg er ook voor dat je hoofd zich altijd lager bevindt dan de hoofden van de monniken.

Monks Luang Prabang
*Dit is niet onze eigen foto, maar zo hoort het te zijn.

Olifanten optocht

Na deze ceremonie met gemengde gevoelens te hebben bijgewoond gingen we terug naar ons hostel om te ontbijten. Hier werd ons gemeld dat we snel terug moesten naar de hoofdstraat omdat er rond 9 uur een optocht met olifanten zou plaats vinden omdat Luang Prabang 20 jaar bij het UNESCO erfgoed zit, vallen wij even met onze neus in de boter. Wij dus snel terug naar de hoofdstraat, waar het inmiddels leek of heel Luang Prabang was uitgelopen. Snel een goed plekje opgezocht en let the show begin! Het was een mooie optocht waarin alles voorbij kwam waar Luang Prabang voor staat en trots op is. Van hun traditionele beroepen tot sport, dans, zang en klederdracht. De optocht werd afgesloten met een prachtige stoet van olifanten. Hadden wij even een mazzeltje!
Na zes dagen onwijs te hebben genoten van ons verblijf in Luang Prabang besloten we door te reizen naar Vientiane om daar vervolgens de grens met Thailand over te steken. Vanaf hier willen we door richting het zuiden van Thailand waar we uiteindelijk kerst en oud en nieuw zullen vieren.
We vonden Laos echt een prachtig, authentiek land. De mensen zijn er onwijs vriendelijk en grappig. En je kan er even heerlijk onthaasten na alle hectiek die je soms ervaart in Thailand. Desalniettemin kijken we wel weer uit om terug te gaan naar Thailand al is het alleen maar om het heerlijk Thaise eten waar geen enkel ander land aan kan tippen ?
Omdat we van meerdere mede reizigers hoorden dat Vientiane niet zo’n hele boeiende stad is namen we het besluit om niet te overnachten in Vientiane maar rechtstreeks een nachttrein te pakken richting Bangkok. Eerst pakten we de nachtbus van Luang Prabang naar Vientiane (10 uur). Dit was echt een helse rit waarin we 10uur lang in te kleine slaapbankjes gewurmd lagen, waarvan we ook nog eens 7 uur bochtige en hobbelige wegen moesten zien te overleven. We waren blij dat we een reistabletje hadden ingenomen want de bus moest vaak noodstops maken voor onze zieke mede passagiers.
Om half 7 ‘s ochtends kwamen we aan in Vientiane waar we gelijk de grens overstaken naar Nong Khai in Thailand. Daar besloten we dezelfde dag nog de nachttrein te pakken naar Bangkok (14uur). In Bangkok hebben we uiteindelijk wel besloten te overnachten, waarna we de volgende dag weer de nachttrein hebben gepakt van Bangkok naar Surat Tani (14 uur). Maar toen waren we d’r nog niet.
In Surat Thani hebben we de locale bus gepakt, vervolgens overgestapt op een Songthaew die ons weer afzetten bij de ferry en vanaf de ferry hebben we weer een Songthaew gepakt naar ons bungalowtje op Koh Lanta.
Dus hier zitten we dan, na een reis van zo’n 42 uur, op een prachtig eiland in Thailand genaamd, Koh Lanta. Ik ga nu stoppen want ik had al lang en breed met m’n kont in zee moeten liggen. Pfff..Doeiiiii!!!

The Gibbon Experience

The Gibbon Experience

Eén van de dingen van onze bucketlist wat we absoluut mee wilden maken was The Gibbon Experience. We zijn op 30 november 2015 de grens met Loas (Huay Xai) overgegaan, omdat we een boeking hadden staan voor the gibbon experience op 02 december 2015. Het stadje/dorpje Huay Xai zelf stelt niet veel voor. Het is in principe gewoon een straat met veel hostels, hotels en eettentjes. Wat de plek zo aantrekkelijk maakt voor reizigers is dat vanaf hier the gibbon experience en de slowboat over de Mekong gaan. De dag voordat wij the gibbon exerience gingen doen, moesten we ons even melden bij het kantoor. Hier schreven we ons in en kregen we handschoenen en een ‘what to bring’ lijstje. Wij hadden al in Nederland geboekt en betaald voor de 2 daagse express tour.

Op de dag van vertrek was ons verteld dat we vroeg aanwezig moesten zijn en dat we zelf voor onze lunch moesten zorgen. Wij hadden gelukkig de dag van te voren een aantal baguettes met nutella en banaan besteld, dus wij waren er helemaal klaar voor. Bij het kantoor aangekomen konden we onze grote backpacks achterlaten en werd er een korte instructie video afgespeeld. Vervolgens gingen we op pad. We werden met een aantal trucks naar de beginplek aan de rand van het oerwoud gereden. De rit was ongeveer 50 minuten. De wegen werden steeds slechter en slechter en het landschap steeds mooier. We moesten bij aankomst een tuig aandoen en begonnen aan een kleine wandeling voordat we bij de eerste zipline kwamen. Dit was een korte zipline over de rivier de jungle in. Vervolgens moesten we een flink stuk de berg opklimmen. We waren blij dat we vroeg vertrokken waren, want het best een steile en lange klim. In combinatie met ruim 30 graden had dat geen pretje geweest. Het was evengoed zwaar, maar wel te doen. De gidsen stopten op de juiste momenten om even wat water te drinken. Het uitzicht was op sommige plekken geweldig.

Op het moment dat we bij de eerste lange zipline waren aangekomen, waren we al een heel stuk gestegen. Kim ging van ons twee als eerste en was binnen een paar tellen weg gezoefd. Daarna was ik aan de beurt. Eerst de Gopro opzetten, mijzelf aan de kabel koppelen en wachten tot het teken om te gaan. De eerste lange zipline was ook gelijk een van de langere. Ruim 500 meter lang en ruim 100 meter hoog. De zipline was gespannen tussen twee bergen. Je ging dus over de vallei heen. Echt super gaaf. Je kreeg een enorme adrenaline stoot en dan kwam ook nog eens het uitzicht. Het was gelijk al duidelijk waarom wij dit in onze bucketlist hadden gezet.

Voordat we de boomhut bereikten moesten we nog een aantal hele lange en gave ziplines af en stukken door de jungle lopen. In de tussentijd kwamen we langs een boom met een diameter van ongeveer 6 meter en weet ik niet hoe hoog. Toen we vlak voor de 2 boomhutten waren werd de groep van 16 personen opgesplitst in 2 groepen. Één groep van 6 personen ging naar een “kleine” boomhut en de andere groep van 10 ging naar de grote toe. Wij zaten bij de groep van 10 en gingen dus ook door naar de grote boomhut. Je kon alleen per zipline bij de boomhut komen. Het was al duidelijk dat de boomhutten niet bepaald klein waren. Onze hut was bovenin een gigantische boom gemaakt, bestond uit 4 verdiepingen en was groter dan een gemiddeld huis. Op de verdieping waar je binnenkomt met de zipline was de badkamer met wc. De tweede verdieping was de woonkamer, keuken en deels slaapkamer. De derde en vierde verdiepingen waren de “kleinere” slaapkamers. Het uitzicht was fantastisch. Je kreeg een beetje een Avatar gevoel als je in de boomhut zat op ruim 60 meter hoogte en over de valleien uitkeek. Adembenemend, eigenlijk niet te beschrijven hoe bijzonder mooi.

Die avond werd er voor eten gezorgd en konden we genieten van de zonsondergang en alle geluiden van de jungle. Heel erg bijzonder. Dit was echt een geluksmomentje om nooit te vergeten. Iedereen van onze groep was even stil om te genieten van het bijzondere moment. Dit was een van de mooiste zonsondergangen die wij ooit mee hebben gemaakt, en dan ook nog eens op zo’n bijzondere plek in de jungle. Die avond hadden we met de groep spelletjes gedaan en veel gelachen. Heel gezellig. Wij hadden muziek meegenomen, dus het kon niet beter. Op het moment dat het echt donker was en er alleen wat kleine ledlampjes voor licht zorgden, kregen we door dat de jungle aardig tot leven begon te komen. We ontdekten gigantische spinnen boven de keuken en het toilet. Als je met je zaklamp op ze scheen gaven hun oogjes licht dit zorgde voor veel gegil en huivering bij de dames. Gelukkig bleven ze zitten waar ze zaten :p

Om een uur of tien was iedereen aardig uitgeput van de lange dag en gingen we slapen. Van de verhalen op internet, waren we bang dat we weinig tot niet konden slapen vanwege de ratten, insecten en andere geluiden. Gelukkig hoorde we alleen de oerwoud geluiden en een enorme vliegende krekel die bij onze boomhut was neergestort.

De volgende dag weer vroeg opgestaan omdat we een uur of half 7 werden opgehaald om weer een stuk te gaan ziplinen. Dit keer was het vrij koel, dus hadden we allebei een windstopper aangedaan. Heerlijk was het weer om zo vrij tussen de valleien door te zippen. Een goed begin van de dag. Na het ochtend zippen gingen we terug naar de boomhut om wat te eten en klaar te maken voor de reis door de jungle terug. Ook de terugreis was weer ontzettend mooi. We kwamen langs bamboe bossen, grote overhangende bomen met een soort van lianen eraan en we moesten over riviertjes ziplinen. We waren gelukkig weer vroeg begonnen, want je merkte dat naarmate de uren letterlijk voorbij vlogen, het steeds warmer werd. Nadat we de laatste zipline hadden gehad, was het ook precies genoeg geweest. We liepen terug naar een plek waar we wat te eten kregen, voordat de jeeps ons uit de jungle reden. Ook de rit uit de jungle was weer heel bijzonder. Steile hellingen op onverharde paden en gigantische velden met bananenplantages. Het viel ons nu pas op hoe diep we in de jungle zaten. We hebben tijdens de tocht geen apen gezien. Deze zie je, mits je geluk hebt, alleen met de 3 daagse tocht. We hebben ze echter wel dichtbij gehoord.

De hele Gibbon Experience was een super ervaring om nooit te vergeten. Deze kunnen we ook weer afstrepen van onze bucketlist.

The Gibbon Experience

Treehouse